IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 a man's love goes through his stomach

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Veno

avatar

Aantal berichten : 74
Leeftijd : 22
Woonplaats : Everland

Character sheet
Alias: Eros
Leeftijd: 18
Partner: Love has many names. He is called Cupid, Amour, Phanes, Eros.

BerichtOnderwerp: a man's love goes through his stomach   wo nov 07, 2012 10:06 am

Watch out, cupid's got a shotgun and he's pointing at you

Één uur voor de wekker werd Veno al wakker. De hele nacht had hij vage dromen over konijnen die zijn benen aan het opvraten. Het idee dat konijnen zijn benen opvraten was niet zozeer eng, maar de konijntjes waren schattig, té schattig. En té schattige konijntjes hoorden geen mensen op te eten. Verder waren het dromen in dromen, waarin hij steeds opnieuw wakker werd. Op een gegeven moment had hij het maar opgegeven om nog te slapen. Piekerend staarde hij naar het plafond, denkend aan ‘het’ dat hij miste. Zijn ogen gleden van het plafond naar het kastje vlak naast de deur. Op het kastje lagen zijn boog en zijn gouden pijlen. Die moest hij dadelijk niet vergeten.

De wekker ging om acht uur en sloompjes stond hij op. Op de stoel tegenover het bed lagen al kleren, die had hij de avond ervoor al klaargelegd. De grijze pullover en bordeaux rode broek trok hij op dezelfde langzame tempo aan om vervolgens naar de badkamer te lopen. In de spiegel zag hij zijn roze haren die zoals gewoonlijk een beetje krullerig waren. Hij vond het wel goed zo. Plenswater. Tandenborstel. Tandpasta. Poetsen. En fris stapte hij de badkamer uit.

Nadat hij zijn uniform had meegenomen en niet te vergeten zijn boog en pijlen, verliet hij zijn kamer. Luid stommelde hij de trappen af. Gelukkig was Granny’s Diner vlak naast de B&B. En een paar stappen verder en hij stond in de eetcafé. Het was nog leeg aangezien het nog vroeg was, maar gister avond kwam een vreemde bestelling binnen die bezorgd moest worden. En wie moest die bestelling doen? Hij natuurlijk.

De geur van eten vulde de keuken. Alleen Veno stond in de keuken. De rest van de koks zouden pas later komen. Terwijl de biefstukken stonden te bakken, was Veno bezig met het snijden van de groenten. Normaal hielp hij altijd de andere koks, nu moest hij echter alles zelf doen. De groenten gooide hij in de wok en de biefstukken haalde hij uit de pan om deze vervolgens in een doos te doen. In de andere dozen zaten kipvlees, rijk begoten met een zoetzure saus, salade, rijst en daarbij moeten de biefstukken en geroerbakte groente erbij. Bijna klaar dus, het enige wat hij eigenlijk nog moest doen waren een paar boterhammen smeren. (jaa heb Kibum’s likes gelezen ghehe~) Vreemdste bestelling ooit, maar klant is koning.

Veno deed de dozen in een tas en trok zijn uniform bovenstuk uit. Tijdens het bezorgen had hij geen zin om in uniform rond te lopen. Zijn rugzak met de boog en pijlen deed hij op zijn rug. En met de tas in zijn armen verliet hij Granny's diner. Het adres had hij voor de zekerheid op zijn hand geschreven, maar hij wist wel waar het ongeveer was. Op een gemakkelijk tempo wandelde hij naar zijn bestemming, niks vermoedend.

ooc: vooorrr Kibum
by stel
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kibum

avatar

Naam : Pomme
Aantal berichten : 55
Leeftijd : 24
Woonplaats : Kingdom of Joseon.

Character sheet
Alias: Hong Gildong
Leeftijd: 23
Partner: Wishing to the stars that I can sew my heart, the heart that you cut open.

BerichtOnderwerp: Re: a man's love goes through his stomach   do nov 08, 2012 1:15 pm

Mijn kille ogen staren naar mijn met bloed besmeurde handen, ik hef mijn hoofd en staar naar de oorzaak van de nog warme substantie. De druppels rood kristal sijpelen van haar lange en dunne vingers af, van een jong meisje nog geen 10 jaar oud. Haar ogen zijn groot en haar handen trillen terwijl ze langzaam naar haar buik reikt. Haar gezicht betrekt van de pijn en ik schiet naar voren om haar lichaam op te vangen, dat nu in elkaar zakt. Houd vol fluister ik zachtjes terwijl een nieuw soort warme substantie over mijn wangen glijd en vervolgens in haar vuurrode haar beland. Mijn handen trillen terwijl ze naar de lange pijl rijken die in haar buik gestoken zit. Mijn onlangs rode vingertoppen strelen even over de zwart gekleurde veren heen voordat mijn hand weer naast me valt. Meteen ruk ik mijn jas uit en leg ik deze over haar koude lichaam heen waaruit ik nog steeds zo nu en dan een haperende ademhaling hoor. Alles komt goed, shhh. Zeg ik fluisterend mijn stem nog even beheerst als altijd, ook al is het in mijn hoofd momenteel een chaos. Een van mijn handen omsluit het houten gedeelte van de pijl om met een flinke ruk de pijl uit haar tengere lichaam te halen. Meteen druk ik mijn hand op de nu open wond en probeer ik niet te letten op het feit dat mijn hand langzaam doordrenkt is met haar bloed. Met mijn andere hand die nu nog vrij is trek ik een stuk stof van mijn gewaad af wat ik vluchtig stevig om haar heen bind, de wond zo afsluitend voor infecties van buiten af. Haar ademhaling lijkt rustiger te gaan en voor een moment denk ik dat alles weer goed komt, maar voordat ik het weet gaat haar ademhaling weer sneller en met een stuk meer haperingen er in als eerst. Wat is er mis gegaan? Wat heb ik verkeerd gedaan? Ik schud mijn hoofd en houd met mijn ene hand haar hoofd vast om met mijn andere hand extra druk op de wond uit te oefenen. In mijn achterhoofd weet ik al wat er gaat gebeuren maar ik weiger het toe te geven en het vervolgens op te geven. Waar een wil is , is een weg tenslotte. Ik bijt op mijn onderlip terwijl ik het meisje aan wat in mijn armen ligt. Haar helderblauwe ogen openen zich even en op haar dunne wat uitgedroogde lippen vormt een glimlach. Saranghaeyo .. Oppa. De woorden komen er met wat moeite uit maar het is overduidelijk dat dit meisje een prachtige stem bezit. Oh, hoe mijn hart altijd uit mijn kast leek te springen wanneer zij begon te zingen. Plots voel ik haar lichaam stijf worden in mijn handen en zie ik haar ademhaling steeds moeilijker en moeilijker gaan totdat het stil is. Letterlijk. De wereld lijkt even stil te staan om me heen en zelfs de geluiden van mijn eigen hart dat zojuist nog frantisch klopte zijn verdwenen onder het oorverdovende geluid van stilte. Een zachte nee verlaat mijn mond, veel zachter als ik hem bedoeld had. Ik wilde het schreeuwen van de daken, ervoor zorgen dat iedereen het hoorde maar vooral het meisje wat in mijn armen lag. Ik wilde dat ze het hoorde in haar eeuwige slaap en weer wakker zou springen. Ik omhels haar nu levenloze lichaam, warme tranen weer over mijn wangen glijdend. Nu pas zie ik de enorme kringen van rood sneeuw onder haar lichaam, precies waar de pijl haar doorboort had. Nu pas besef ik me dat dit meisje nooit een kans gehad heeft en ik haar enkel meer heb laten lijden in haar laatste minuten. Geschokt staar ik vooruit voordat een ontzettende pijn in mijn buik ontstaat gevolgd door een tweede pijn in mijn borts. Mijn ogen gaan trillend naar beneden om twee grote pijlen te treffen. Zonder dat ik er nog controle over heb valt mijn lichaam in de ijzige sneeuw, mijn ogen recht in die van het meisje gericht. Mianhae.. komt er trillend over mijn lippen heen voordat alles donker word.

Ik ril kort wanneer ik de warme herfstzon op mijn ontblote bovenlichaam voel. Tergend langzaam open ik mijn ogen, mijn ogen de kans gevend om aan het zonlicht te wennen. Ik kreun en reik met een van mijn handen naar mijn natte gezicht. Ik zucht en veeg in een keer de koude tranen van mijn gezicht af voordat ik met mijn bovenlichaam overeind kom. Een steek gaat door mijn voorhoofd gevolgd door een tweede en nog een paar. Kreunend reiken mijn handen naar mijn pijnlijke voorhoofd om voor een klein moment mijn hoofd er in te begraven. Na een kort moment schiet ik weer wakker en wrijf ik slaperig door mijn ogen heen. Ik sla de deken van mijn llichaam af en kijk voor een moment verdwaasd naar buiten, naar een oranje zon die beetje bij beetje een stukje meer van de stad verlicht. Zo vroeg? Normaal gebeurd het nooit dat ik zo vroeg op sta nadat ik gisteren naar de bar ben gegaan. Ik grimas en voel dan aan mijn mondhoek waar nu een korst op zit. Hmm, ik denk dat ik die wel verdiend had. Mijn gedachten flitsen weer even terug naar de dag van te voren waar ik uit gevallen was tegen iemand die me een zwijn had genoemd. The bastard. Achja, ik was er in ieder geval beter vanaf gekomen als de man die me dit bezorgd heeft. Een grinnik verlaat mijn lippen terwijl ik kreunend en steunend mijn bed verlaat en op zoek ga naar een broek, een shirt en een vest. Eenmaal aangekleed rek ik me uit en loop ik naar de verweerde ijskast toe. Daaruit pluk ik de waterfles waaruit ik gulzig begin te drinken. Met een moeilijk gezicht kijk ik voor een tweede maal de ijskast in zodra ik de fles terug zet. In de hele ijskast is behalve nu een halve fles met water en een beetje beschimmelde kaas niets te vinden, of in ieder geval niets eetbaars. Dit gaat niet werken zo.. mompel ik voordat ik de deur dicht doe en me omdraai om richting de vensterbank te lopen. Ik pak een stoel en zet deze omgedraaid voor het raam, vervolgens neem ik er plaats op mijn armen op de bovenkant steunend. Mijn bruine ogen glijden vermoeid over de nu onlangs verlichtte stad heen. Nog vrijwel geen enkel teken van leven te vinden behalve dan wat mensen die ijverig als ze zijn, nu al naar hun werk moeten. Ik grimas en schud mijn hoofd dan in afkeuring, dat soort mensen zijn net poppen van de regering. En als ik ergens een hekel aan heb dan is aan het touwtjes vast zitten en of mee gespeeld te worden. Ik gaap kort en wrijf nog een keer door mijn gezicht heen voordat ik vastbesloten op sta. Zonder eten ga ik het vandaag niet redden en wat is een geschikter tijdstip als nu, hoewel het wel lastig zal zijn om zo vroeg in de morgen al iets te vinden.. Hrm. Ik loop naar de spiegel toe en fatsoeneer mijn haar een beetje met het kleine beetje gel wat nog in de pot zit om vervolgens mijn capuchon op te zetten en de deur uit te lopen.

Ik kom niet eens op het idee om mijn huis af te sluiten want serieus van mij mag het gestolen worden. Tenslotte steelt alleen iemand een huis als dit als ze écht onderdak nodig hebben en wat kan ik zeggen, arme mensen moeten ook leven. Ik haal mijn schouders op en loop met een kleine grimas het steegje uit, mijn ogen voornamelijk voor me gericht of op de stenen van de straat. Ik weet precies welke kant ik op moet lopen, althans dat is de enige plek die ik me kan bedenken die aan bestellingen doet op dit moment. Ik verhoog mijn tempo, eerst snel lopend en dan rennend, snel en praktisch onzichtbaar voor de meeste mensen. Al dat ge-oefen in free-runnen heeft toch zijn vruchten geworpen en nu is het haast onmogelijk om me te pakken. Voor ik het weet sta ik op het dak van het huis wat naast Granny's Diner ligt. Mijn bruine ogen staren naar de deuren hopend dat binnen de kortste keren er iemand uit zou lopen met een tas in zijn handen, onderweg naar een adres wat iets besteld had. Het duurt even maar na een klein halfuur gewacht te hebben verlaat een jongen met roze haren het gebouw. Ik trek mijn wenkbrauw even op bij het zien van zijn haarkleur maar haal als snel mijn schouders op en fixeer mijn ogen op de tas in zijn handen. Bingo, mompel ik een beetje lui om vervolgens een weg naar beneden te verzinnen en hem vanaf een afstandje te volgen. Buiten een rugzak en de tas eten had de jongen niets bij zich. Naïef ding. Tsh, dat ze zo'n jonge kinderen dit soort werk tegenwoordig laten doen, de afzetters. Ik grimas en schud mijn hoofd. Deze jongen heeft vandaag ongeluk helaas. Ongezien en bijna zo stil als een muis volg ik de jongen met de roze haren. De eerste stukken waar hij heen loopt zijn al te druk om hem te bestelen maar al gauw gaat hij naar de minder drukke plekken van de stad tot hij een straat betreed waar vrijwel niemand te zien is. Ik glimlach breed mijn hagelwitte tanden voor een moment ontblotend. Sorry, kiddo. Bedenk ik me nog voordat ik in een sprint op hem af ren, hem een duw tegen zijn borstkas aangeef en de tas uit zijn handen vis. Ik grimas breed naar hem en ren vervolgens weg de tas in een van mijn handen geklemd, net stevig genoeg zodat hij niet kan vallen. Ik blijf rennen en rennen zelfs wanneer ik buiten adem ben ren ik door. Ik heb geen idee of de jongen me gevolgd is en eigenlijk interesseert het me maar weinig. Niet ver van de plek waar ik hem beroofd heb zit ik even later op het dak, mijn buit onderzoekend. Ik open de tas en ontdek tot mijn grote verrassing boterhammen. Jawel, boterhammen met dikke plakken kaas er op. Ik lik mijn lippen af en begin er ongegeneerd van te eten, de jongen van zojuist al bijna vergetend. Wanneer ik er zeker van ben dat er zelfs geen kruimel meer over is van de boterhammen grimas ik tevreden en gooi ik mezelf plat op het dak, mijn lichaam uitrekkend, starend naar de wolken boven me. Vanuit mijn ooghoeken zie ik de tas en voor een moment denk ik terug aan het joch. Ik peins even maar kom dan toch overeind om de tas vast te pakken en op het randje van het dak te gaan zitten. Vroeg of laat zal hij hier wel voorbij komen toch? Dan kon ik hem deze nog altijd teruggeven, tenslotte ben ik er niet op uit dat het joch zijn baan verliest. En daarnaast heeft hij er voor gezorgd dat ik vanmorgen goed ontbeten heb en daar ben ik hem tenslotte dankbaar voor. Ik glimlach, afwachtend op zijn komst in de straat onder me of niet..

.. Het einde is slecht en ik wist niet goed hoe ik nu verder moest.
Als er dingen zijn met betrekking tot het einde die je wilt aanpassen dan be my guest :3
Van mij part schiet je hem neer of het een of ander haha! Naah, je moet maar even kijken, sorry voor het moeilijke einde !!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Veno

avatar

Aantal berichten : 74
Leeftijd : 22
Woonplaats : Everland

Character sheet
Alias: Eros
Leeftijd: 18
Partner: Love has many names. He is called Cupid, Amour, Phanes, Eros.

BerichtOnderwerp: Re: a man's love goes through his stomach   vr nov 09, 2012 11:00 am

Watch out, cupid's got a shotgun and he's pointing at you

Losjes had hij de tas vast. Tot nu toe had hij nog nooit last gehad van dieven, wat hem zorgeloos maakte. De andere koks zouden het vast hebben vastgehouden alsof hun leven ervan afhing. Zo ervaren was hij echter niet, hij werkte nog maar net bij Granny's Diner, vandaar dat hij alleen nog hulp kok was. Waarschijnlijk zou dat nog lang zo blijven, aangezien hij nogal chaotisch wordt als er veel gedaan moet worden. De drukke straten waren ook lichtelijk chaotisch. Hij moest om mensen heen manoeuvreren en de tas balanceren op zijn armen. Het was dat hij maar een ding hoefde te doen, anders werd het in zijn hoofd ook zo'n chaos. Hij wurmde zich uit de menigte en kwam gelijk in een rustige gedeelte in. Gelukkig, of niet..

Alles was duidelijk hoorbaar. Voetstappen van mensen, gepraat, geblaf van 1 kilometer verderop. De voetstappen die echter snel naderden hoorde hij weer niet. Een plotselinge klap tegen zijn borstkas verraste de jongen. Binnen no time was de tas met eten uit zijn handen. Reageren kon hij niet echt, want de klap tegen zijn borst deed hem snakken naar adem. De druk was niet zo prettig op zijn longen. Hij wankelde licht, proberend zijn evenwicht te houden. Na een paar flinke inademingen en uitademingen, verdween de druk langzaam weer. In die tijd was de man echter hem al ver voor. De realisatie dat hij de tas kwijt was en dus niks had om te bezorgen kwam nu pas. ‘’St--!’’. Hij sloot zijn mond direct, want wat hielp het als hij ‘halt’, ‘stop’ of ‘kom terug’ riep. De dief zal toch niet stoppen en de tas braaf terugbrengen. Er zat niks op dan het eten terughalen. En hij zette de achtervolging in.

Het rennen verging hem op een of andere manier moeilijk. De duw had toch een redelijke impact op zijn longen. Deze werkten met moeite om voldoende zuurstof in en uit te pompen. De lichamelijke inspanning maakte het niet veel makkelijker voor zijn longen. Tot zijn verveling kwam hij opnieuw in een druk gedeelte. Het was de markt. Waarom had de dief hier niet iets kunnen stelen. In plaats van zijn bestelling, zijn eerste bestelling van de dag nog wel. Hij had wel geluk met zijn lange postuur, want hij kon zo bijna over iedereen heen kijken en dus oog houden op de dief die nog voor hem rende. Hij was echter snel, heel snel. Hoogstwaarschijnlijk ervaren in dit. Hijzelf helaas niet, misschien werd het wel een tijd dat het ging doordringen dat niet iedereen iets goeds in zich heeft. Een ander probleem was dat hij een tekort aan ‘brandstof’ begon te krijgen. In de ochtend was hij vergeten te ontbijten en zijn maag begon hard te rommelen. Helaas had hij nu andere dingen in zijn hoofd dan eten. Hij baande zich een weg door de menigte en wurmde zich er uiteindelijk uit.

De dief was flink een paar meters voor hem en verdween een straat in. Zodra hij de straat insloeg, zag hij niks meer. Was hij de dief nou kwijt? Hij vreesde van wel. Zijn kijkers zochten de omgeving af, maar geen een teken van de zwartharige, waarschijnlijk hongerige dief. Ondertussen probeerde hij weer op adem te komen. Dit was niet echt normaal, zo’n slechte conditie had hij helemaal niet. Misschien had hij die verkoudheid toch overgenomen van zijn collega. Wanneer hij zich omdraaide om de straat weer uit te gaan, vielen zijn ogen op een vuilniscontainer die perfect als een trap naar het dak kon dienen. Het kon mogelijk zijn dat de dief het dak op was gegaan. Ach, hij had toch niks meer te verliezen en kon het altijd wagen. Hij sprong de container op en klom het dak op, minder lenig dan zijn dief, maar het lukte. Hij had juist geschat, want de dief zat met zijn rug naar hem toe. De rug waartegen hij net de hele tijd heeft zitten staren.

Hij bleef even muisstil staan en langzaam grepen zijn handen naar de boog en een pijl in zijn rugzak. Hij richtte de pijl en liet deze los. De pijl zoefde net langs de oor van de dief. Het was nu zijn beurt om hem op te schrikken. De pijl kwam een paar meter verderop in een houten muur terecht van een huis tegenover dit gebouw. Een paar stappen zette hij vooruit totdat hij naast hem stond. "En was het lekker?", vroeg hij met een neutrale, misschien zelfs beleefde toon. Geen enkele boze of chagrijnige ondertoon was te horen. Hoogstwaarschijnlijk had deze dief een reden om te stelen. En misschien was die zo slecht nog niet, want hij wist dat niet iedereen het hier goed had. Vergeleken met hun had hij een prettig leventje. Bang voor een tekort aan eten hoefde hij nooit te zijn. Als hulp kok zijnde en dus deel van het personeel van Granny Diner's zijnde, kon hij altijd rekenen op enige steun.

ooc; haa~ ik hoop dat je hier iets aan hebt.. Dx en Veno heeft 'm neergeschoten! bijna! haha~

by stel
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: a man's love goes through his stomach   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
a man's love goes through his stomach
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Warriors; Frozen rains of love..
» Letters of Love
» Cause I love the adrenaline in my veins [+ Crowcall]
» Ontbijten!
» Het Galgje

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: In Game :: Storybrooke :: Granny's Diner-
Ga naar: