IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 What doesn't kill you makes you stronger.

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Avery

avatar

Naam : Tess.
Aantal berichten : 22

Character sheet
Alias: Lucy.
Leeftijd: 16yrs.
Partner: Believe It.

BerichtOnderwerp: What doesn't kill you makes you stronger.   zo nov 04, 2012 10:46 am


- A l e x a n d e r .



Edmund. Peter. Ze waren niet bij me, ze waren met een leger naar het slagveld gegaan, om een gevecht met de witte heks aan te gaan. Hopelijk zouden ze winnen. Susan en ik waren alleen in de tempel, samen met Aslan. Enkel gaf hij geen enkel beeld meer van leven, dat zou hij niet meer doen ook. Rustig legde ik mijn hoofd in zijn warrige manen. Met mijn vingertoppen wroelde ik er zachtjes in. Mijn hand verplaatste zich naar zijn neus, leunde er zachtjes op en zo tilde ik mijn lichaam omhoog. Afwachtend keek ik naar Susan. 'We moeten gaan.' Meteen voelde ik hoe mijn blik triester werd, ik het nog steeds niet kon bevatten dat Aslan weg was. 'Het is zo koud.' Susan was inmiddels opgestaan en liep naar mij toe om mij van het rotsblok af te helpen. Vervolgens sloeg ze haar armen om mij heen en liepen we weg, naar het gevecht. Nog snel wierp ik één laatste blik naar achteren, zag ik Aslan voor de laatste keer liggen. Het was over. Susan zette een stap naar beneden, ik immiteerde haar pas. Een hard geknal van brekende rotsen weerklonken in mijn oren. Het liet me schrikken. Zo erg zelfs dat ik viel, Susan ook. Meteen had ik een gevoel dat er iets niet klopte. Mijn ogen schoten naar achteren, zagen dat Aslan niet meer op de stenen rots lag maar eraf was, de rots was doormidden. Zo snel als ik kon liep ik richting het rotsblok, en voor ik het wist viel er een schaduw over mij. Ik keek op, zag een figuur. Aslan! Rennend ging ik naar hem toe, sloot ik mijn armen om zijn nek heen en drukte ik mijn hoofd in zijn manen. 'De witte heks. Als ze de betekenis van...'

Avery' ogen schoten open. Haar hart bonkte als een razende. 'Weer zo'n droom..' Mompelde ze, amper verstaanbaar. Haar ogen schoten naar haar klok. 11 uur? Zó laat al? Meteen sprong ze uit bed, kleedde haar zo snel mogelijk aan en deed vervolgens alles wat ze normaal ook deed, dit keer alleen sneller. Toen ze echter wilde ontbijtten, merkte ze dat er geen eten was in huis. Een zucht verliet haar keel. Tsja, dan moest ze maar even naar Granny's Diner. Het eten daar was goed, snel én gemakkelijk want dan hoefde ze zelf niets klaar te maken. Toen ze zelf helemaal klaar was trok ze enkel nog even haar sneakers aan voor het gemak en liep ze naar de voordeur.
De frisse buitenlucht zorgde ervoor dat ze eventjes diep ademhaalde. Het was frisjes buiten, maar de zon was zeker aanwezig wat het dus niet al te koud maakte. Gelukkig was haar huis niet zo ver verwijderd van Granny's Diner, dus zou ze er binnen ongeveer 5 minuten kunnen zijn. Als ze door zou lopen, tenminste. Want dat deed ze op dit moment niet bepaald.
Avery trok de deurklink naar beneden, opende zo de deur en liep toen binnen bij het gezellige restaurantje. Vluchtig gleden haar ogen over de omgeving, vingen een leeg tafeltje op en dus nam ze daar ook plaats.
Het duurde niet lang of een serveerster kwam naar haar tafel gelopen, nam haar bestelling op en ging weer weg. Haar ellebogen plaatste ze op het tafelblad, liet haar hoofd vervolgens op haar handen leunen en zo bleef ze zitten. Wachtend op haar bestelling.


» OOC: I'm sorry, moet nog inkomen. xd

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Alexander

avatar

Aantal berichten : 44

Character sheet
Alias: Rippertjiep
Leeftijd: 17
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: What doesn't kill you makes you stronger.   do nov 08, 2012 9:54 am

Een steek van pijn ging door zijn kaak heen toen de man met zijn vuist in zijn gezicht sloeg en wat versuft zette de jongen een paar passen naar achteren terwijl zijn collega's de man tegen de grond probeerden te krijgen. Dat ging sowieso een blauwe plek worden, kon niet anders. Met een van pijn vertrokken gezicht bleef hij toekijken hoe ze de man tegen de grond drukten en in een wurggreep hielden. Carlos kneep met de luchtpijp van de man langzaam toe zodat er geen zuurstof meer naar de hersenen van de man kon en hij dus het bewustzijn zou verliezen. Alexander had totaal geen medelijden met de man, zeker niet als hij aan de kloppende pijn in zijn kaak dacht. Als hij nog in Narnia was geweest, had hij zo zijn degen in de voet van de man geplaatst. Zonder verder nog naar de man om te kijken, draaide hij zich om en liep naar buiten. Het was toch sowieso pauze voor hem, dus dan kon hij even goed direct vertrekken om ergens ijs te gaan zoeken. In dat kleine appartement van hem zou hij er waarschijnlijk geen vinden, dus moest hij het maar met ijsblokjes doen als hij ergens ging eten. Blauw zou het toch al worden, dat ijs was alleen om ervoor te zorgen dat het niet zou opzwellen. Een rilling liep over zijn rug vanaf het moment dat hij naar buiten en even trok hij zijn zwart jasje recht. Dat was eigenlijk het enige dat ze echt standaard aan moesten doen voor het werk, alleen spijtig dat er geen capuchon aan was. Met een capuchon kon hij zich verbergen, kon hij makkelijker opgaan in de menigte. Zeg nu zelf. Hoe moest je niet opvallen als er altijd wel oude vrouwtjes waren die altijd in je wangen wilden knijpen omdat je er volgens hem wel schattig uitzag. Kon hij er wat aan doen dat hij zo klein was? Normaal was hij een muis, tien keer zo klein als dat hij nu was.

Voorzichtig duwde Alexander de deur van Granny’s Diner open. Alsof het kapot zou gaan als hij het ruwer zou doen. Wat aarzelend bleef de jongen in de deuropening staan en liet zijn chocolade bruine ogen over de kamer glijden terwijl hij zijn hand voor zijn kaak hield. Niemand moest weten dat hij een klap tegen zijn kaak had gehad, toch? Dan zouden mensen weer beginnen te roddelen, dachten ze waarschijnlijk dat hij een van die jongens was die altijd weer ruzie met anderen zocht. Het was hem in de tijd dat hij in storybrooke was al wel opgevallen dat er verschillende groepen waren. Straatbendes, politiekers, nerds en nog zo van die dingen. Eigenlijk was het als ‘buitenstaander’ best wel grappig om te zien. Hijzelf hoorde nergens bij, was een buitenstaander, iemand die opging in de menigte. Zijn ogen vielen op een tafel waar een meisje aan zat. Een meisje dat hem wel heel bekend voor kwam. Zonder dat hij er erg in had, was hij al begonnen met lopen en na een paar seconden stond hij al voor het meisje. “Lucy?” De vraag kwam er zachtjes uit terwijl hij zijn hand langs zijn lichaam liet neervallen. Ja, natuurlijk was dat Lucy, wie zou dat anders zijn? De vraag was alleen of ze zich Narnia en die dingen nog herinnerde. Het kon goed zijn dat ze hem herkende als ze alles nog wist aangezien er echt niet veel jongens waren die zo klein zouden kunnen zijn als hem en haar kennen. Zonder verder nog iets te zeggen, bleef hij haar aankijken en wachtte haar reactie af. Ergens hoopte hij wel dat ze haar geheugen haar niet in de steek gelaten had, anders kon hij een smoesje gaan verzinnen over waarom hij haar Lucy genoemd had.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Avery

avatar

Naam : Tess.
Aantal berichten : 22

Character sheet
Alias: Lucy.
Leeftijd: 16yrs.
Partner: Believe It.

BerichtOnderwerp: Re: What doesn't kill you makes you stronger.   ma nov 12, 2012 6:22 am





Avery zat al een tijd te wachten. Ondertussen was ze nogal verzonken in haar eigen gedachten, maar werd weer honderd procent bij bewustzijn toen er iemand haar kant op liep. "Lucy?" Wat? Had die jongen haar zojuist Lucy genoemd? Hoe.. Snel bekeek Avery hem met haar bruine ogen, nam zijn postuur in haar op en zette haar brein aan het denken. De jongen was klein. Avery had als Lucy zijnde toch niet echt veel kleine jongens gekend. Of wacht eens.. Ineens begon er een belletje bij haar te rinkelen. Was hij Rippertjiep? Als je naar zijn postuur keek had hij veel weg van een muis. Niet gemeen bedoeld, maar hij was nou eenmaal niet groot maar toch leek hij wel iets ouder dan haar. Een grijns verscheen rond haar lippen. Als Lucy zijnde had ze er altijd al van gehouden om te knuffelen. Zo erg zelfs, dat ze het bij Rippertjiep maar vaak genoeg had gedaan, ookal was hij tien keer kleiner als haar. Avery zag dit als een mooie kans, waardoor ze opstond en vervolgens haar armen om zijn nek heen legde. Vervolgens drukte ze hem tegen haar aan, lachte ze zachtjes. "Rippertjiep?" Oke, misschien raar dat ze hem eerst begon te knuffelen en daarna pas naar een bevestiging vroeg, maar zo was ze nou eenmaal. "Het is trouwens best handig dat het verschil qua lengte nu minder is geworden! Nu kan ik je tenminste dood knuffelen." Sprak ze met een plagende stem. Vervolgens liet ze hem los, zette ze weer een stap naar achteren. "Ga anders zitten?" Er verscheen een glimlach rond haar lippen, waarna ze zelf weer ging zitten en naar hem bleef kijken. "Ik had eigenlijk niet echt verwacht dat iemand mij zou herkennen.." Maar, als Ripper haar herkende, wist hij dan trouwens ook alles nog over Narnia? Hmm goede vraag om te stellen aan hem. "Maar, als jij weet dat ik Lucy ben.. Weet jij dan ook nog van jouw bestaan van Narnia?" Het moest haast wel, toch? Had Ripper ook de vloek over zich gekregen? Ja. Vast wel.. Anders was hij hier nu niet. Eigenlijk gaf het Avery wel een fijn gevoel dat ze iemand had gevonden die ook uit Narnia kwam. Zo kon ze misschien wat dingen aan hem vragen, hoe het er ging bijvoorbeeld voordat hij hier naartoe kwam. Want volgens haar was ze eerder weg uit Narnia dan Ripper, aangezien die er nog was net voordat zij verdween. Plotseling, uit het niets. Waarschijnlijk zouden ze haar wel missen, haar nodig hebben. En het gaf haar een naar gevoel als ze eraan dacht. Iedereen die zich zorgen over haar maakten. Edmund, Susan, Peter.. Ja, ze mistte haar broers en zussen wel, als ze eerlijk toe moest geven.
"Maar, noem me hier maar Avery, trouwens. Lucy zullen de anderen vast niet snappen namelijk." Nog steeds stond een schuine glimlach op haar gezicht en deed ze moeite om vragen te bedenken voor Ripper. Al wilde ze hem niet meteen vol gooien met vragen, maar goed. "Ben jij nog langer in Narnia gebleven dan mij?" Granny's Dinner was nu toch niet meer zo druk - dus waarschijnlijk zat niemand hun gesprek te volgen - maar ze zei het expres minder hard voor het geval dat. Misschien was het nog wel een goed idee om straks te vragen naar haar broers en zussen, mocht Rippertjiep langer in Narnia zijn gebleven dan haar. Maar, dat was pas voor straks.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: What doesn't kill you makes you stronger.   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
What doesn't kill you makes you stronger.
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: In Game :: Storybrooke :: Granny's Diner-
Ga naar: