IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Middaguur in Granny's Dinner

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Kyra

avatar

Aantal berichten : 63

Character sheet
Alias: Tinkerbell
Leeftijd: 15
Partner:

BerichtOnderwerp: Middaguur in Granny's Dinner   do nov 01, 2012 8:17 pm

Granny’s dinner, de naam zei het al, ondanks dat er veel mensen waren, kwam er soms weinig leven in de brouwerij. Tijdens de spits kwamen de jonge mensen, maar daar buiten waren het vooral saaie oudjes met hun saaie verhalen waar Kyra dan uren naar moest luisteren. Kyra keek op de klok en zag dat ze bijna uit haar lijden verlost was, bijna ‘spits’, dan zou het cafe weer vol stromen met jonge interessante mensen, dan hoorde ze weer de roddels en de nieuwtjes uit dit kleine gehucht. Nu moest ze nog zuchtend de koffie inschenken bij een oude man waarvan het kunstgebit zo hard klapperde in zijn mond, dat het haar verbaasde dat hij er midden in zijn verhaal nog niet uitgevallen was. “Jaja meneer, vroeger was alles beter” Kyra glimlachte even gereserveerd en draaide zich vervolgens om richting de keuken, om daar de vieze vaat te dumpen.

De klok sloeg twaalf en langzaam druppelden mensen binnen, tijd voor het middag eten. Hoe meer mensen binnen stroomden, hoe meer Kyra opleefde. Jonge mensen gaven haar energie. Haar ogen begonnen weer te twinkelen, ze deed haar knot nog eens goed waardoor die netjes op haar hoofd geplakt zat en daar ging ze. Alsof ze ineens een enorme powerboost had gehad, liep ze van hot naar her om zoveel mogelijk mensen in een zo kort mogelijke tijd te bedienen. “Nee mevrouw, wij hebben dat niet, maar ik kan u dit wel aanbieden” En om de ongeduldige mensen af te wimpelen “Ik kom zo bij u”. Het was dan ook te druk om iedereen meteen te kunnen helpen.

Met volgestouwde dienbladen wist ze zich opvallend soepel en snel door de menigte te bewegen, zonder ook maar een druppel te morsen. Ze liep bijna zwevend. Het was een hele kunst en Kyra was blij dat ze deze beheerste. Stralend lachte ze terwijl ze haar werk deed, tot haar oog viel op een wel héél interessant persoon. Interessante* personen mocht je niet te lang laten wachten, vond ze. Daarom zette ze meteen koers in zijn/haar richting en ze glimlachte vrolijk. “Hallo en welkom bij Granny’s dinner, kan ik je helpen?”

*Interessant kan je opvatten als : interessant om mee te flirten maar kan ook als iemand die vriendin van haar is/zou kunnen zijn. of op een totaal andere manier interessant.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Naam : Michelle
Aantal berichten : 60
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland

Character sheet
Alias: Peter Pan
Leeftijd: 17
Partner: I can be your Lost Boy, your last chance.

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   do nov 01, 2012 11:11 pm

Jasper

Jasper draaide zich om en knipperde langzaam met zijn ogen. Hoe laat zou het zijn? Maakte dat iets uit? Een zachte zucht rolde over zijn lippen en hij trok de deken over zijn hoofd. Een irritante hoofdpijn voelde hij door zijn hoofd gaan. Hij draaide zich weer om en met een harde klap kwam hij terecht op de grond. Hij schoot recht overeind. Hij wreef de slaap uit zijn ogen terwijl hij zijn deken weer terug op het bed wilde leggen. Hij trok zich zelf overeind en strompelde naar de badkamer. Lege drank flessen lagen over al op de grond en er hing een muffige geur van rook en wiet. Jasper had geprobeerd zijn leven te verbeteren. Maar elke keer als er iets gebeurde wat hij vervelend vond, greep hij terug naar zijn vervelende gewoonte. Gelukkig had hij nog een licht puntje in zijn leven. Peter Pan. Jasper had een paar oude foto boeken gevonden waar hij verhalen had gevonden over hem. Hij kwam hier niet vandaan maar uit een ander land, genaamd Neverland. Daar werd hij peter pan genoemd en kon had hij vrienden. Het duurde een behoorlijke tijd, maar langzamerhand begon Jasper zich van alles te herinneren. Langzaam herinnerde hij zich de kleine.elfjes en het mooie bos waar hij in leefde.

Jasper voelde de warme stralen van de douche over zijn rug lopen. Hij rolde kort terwijl hij zijn hoofd onder het water hield. Hij wreef met de shampoo door zijn haar en spoelde het er uit. Daarna spoelde hij zich af stapte de douche.uit en droogde zich af. Hij kleedde zich aan in den simpel t-shirt en spijkerbroek. Hij strompelde naar de keuken en trok elk keuken kastje open die hij kon vinden. De laatste gooide hij met een klap dicht. Geen eten in huis. Jasper pakte wat geld en gooide zijn tas met gitaar over zijn schouder. Niet ver bij hem vandaan zat een soort restaurant waar hij wel iets kon eten.

Granny's dinner stond er boven op de gevel. Klonk niet heel spannend maar er was eten en dat was het belangrijkst. Jasper ging het restaurant binnen en liet zijn ogen even door de ruimte glijden. Er was een iemand die hem behoorlijk op viel. Een klein blond meisje dat druk in de weer was met eten te bedienen vóór mensen. Jasper ging maar gewoon ergens aand een tafel zitten. Jasper keek op toen een vrolijke stem hem verwelkomde. Hij keek naar het meisje dat hem al eerder was opgevallen. Nu pas herkende.hij haar haar stem klonk als kleine belletjes en haar ogen gaven bijna en soort licht.
"Tink?" Vroeg Jasper een beetje vaagjes, hoe dan? Waarom had hij haar hier niet eerder gezien? Jasper schudden zijn hoofd lichtjes en keek het meisje aan.
"Ik bedoel, ja. Ik wil graag iets bestellen. En dankje wel. Ik wilde graag een zwarte koffie en doe maar een broodje kaas." Glimlachte Jasper naar haar.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kyra

avatar

Aantal berichten : 63

Character sheet
Alias: Tinkerbell
Leeftijd: 15
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   do nov 01, 2012 11:54 pm

Nieuwsgierig nam Kyra ze de jongen in zich op, hij wás gewoon interessant en ze wist niet precies waarom. Ze had bij sommige mensen altijd het gevoel gehad dat ze hen beter wilde leren kennen. En als ze hem zo zag, begreep ze het gevoel ook wel. Hij had een gitaar bij zich en zij hield van muziek en van muzikanten. En de blik in zijn ogen maakte haar nieuwsgierig naar wat hij dacht. De jongen leek een beetje verward, hij mompelde “tink”. Hoe wist hij haar naam? Haar ogen werden iets groter, snel bang was ze niet maar het feit dat hij haar naam wist vond ze wel vreemd. Ze glimlachte even naar hem en besloot dat ze hier het beste een gevat antwoord kon geven.

“Zo, je hebt je in me verdiept?” Ze glimlachte even en voegde er plagend aan toe. “Heb ik nou een stalker? Want ik moet eerlijk zijn, heb jou..helaas...nog nooit eerder gezien hier” Ze knipoogde lachend. “Maar Tink is mijn achternaam, eigenlijk heet ik Kyra” Ze glimlachte vrolijk naar de jongen. Stiekem vroeg ze zich af hoe hij aan deze naam was gekomen, maar ze kon zichzelf ook niet als geheel onopvallend beschouwen dus het zou goed zijn dat hij haar naam ergens heeft opgevangen.

Ze schreef de bestelling van de jongen op haar kladblok. “Oke! Je bestelling is onderweg” Ze grijnsde even vrolijk en draaide zich om en baande zich weer door de menigte heen om de bestelling op te halen, onderweg pikte ze nog wat vieze borden en glazen mee, zodat er weer tafeltjes vrij kwamen voor de grote stroom mensen. Terwijl ze bezig was met het koffiezet apparaat keek ze nog eens stiekem naar de jongen. Wie was hij? Ze besefte dat ze liep te staren. Geschrokken knipperde ze met haar ogen “Wakker blijven” Mompelde ze tegen zichzelf, een van de klanten hoorde dit en moest hard lachen. Er werden uitgebreide grappen gemaakt, Kyra lachte erom maar was te afwezig om er verder op in te gaan. Zodra ze de bestelling bij elkaar had, de koffie was klaar en het broodje kaas lag vers op een bordje, liep ze snel weer naar de jongen en ze zette het op zijn tafeltje. “Alsjeblieft, een broodje kaas en de allerbeste zwarte koffie”.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Naam : Michelle
Aantal berichten : 60
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland

Character sheet
Alias: Peter Pan
Leeftijd: 17
Partner: I can be your Lost Boy, your last chance.

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   vr nov 02, 2012 9:05 am

Jasper

“Zo, je hebt je in me verdiept?” Jasper voelde zijn wangen rood kleuren en hij wist even niet waar hij moest kijken. Wat moest hij zeggen, hij herkende haar. Hij wist wie zij was. Maar waarom wist zij het niet? Ze waren vroeger de beste vrienden, zij gaf hem het elfenstof waar hij mee kon vliegen. Het klonk allemaal zo logisch dat Jasper er niet eens vreemd van op keek. Hij liet zijn blik even door de ruimte glijden om een logisch antwoord te vinden voor haar naam.
"Ja dat kun je wel zeggen, ja." Glimlachte Jasper met rode wangen. "Sorry, het klinkt best wel vreemd. Ik bedoel... Nou, je weet wel. Jij werkt hier en ik kom hier wel eens en... Je snapt het wel." Stotterde Jasper en hij keek omlaag. Hij kon zich zelf wel voor zijn kop slaan. Waarom moest hij nou altijd zulke domme dingen zeggen. Kon hij nou nooit een keer zijn mond houden. Jasper keek geschrokken op toen ze begon over een stalker.
"Nee, nee, nee!" Riep Jasper meteen. "Ik stalk je niet, echt niet dat beloof ik." O god, wat moest ze wel niet van hem denken? Dit kwam totaal niet geloofwaardig over. Heb je ooit een niet stalker zich druk er om zien maken. Nee die zou er een grapje over maken, door te zeggen. Ja ik stalk je, ik weet zelfs hoe je huis er uit ziet. Jasper liet zachtjes een zucht over zijn lippen rollen. “Maar Tink is mijn achternaam, eigenlijk heet ik Kyra”

Jasper glimlachte naar Kyra. Die naam was hij niet helemaal gewend van Tink, maar hij zou er wel aan wennen.
"Ik ben Jasper Autumn." Zei hij met een glimlach. "Als je me wilt komen stalk, ik woon hier om de hoek in het verlaten herenhuis. Makkelijk te vinden." Lachte hij zachtjes. Hij knikte toen ze later terug zou komen met zijn bestelling. Toen ze eenmaal weg was legde Jasper zijn hoofd in zijn handen.
"Sukkel dat je er bent, waar ben je in hemelsnaam mee bezig?" Fluisterde hij zachtjes kwaad in zichzelf. Gelukkig kon Tink er om lachen, maar straks was ze iemand die boos zou worden er om. Omdat hij zo raar deed. Hij wreef zachtjes over zijn voorhoofd en keek op. Hij zag Tink druk bezig in de weer met andere glazen en borden. Een glimlach verscheen op zijn lippen toen hij haar zwierige handelingen zag doen. Soms leek ze gewoon te vliegen. Hij zat half voor zich uit te staren in een dagdroom, maar merkte al snel toen Tink weer terug was bij zijn tafel met een dienblad met zijn broodje en koffie. Een glimlach verscheen rond zijn lippen.
"Dankje," Zei hij met een glimlach. "Kan ik je misschien iets aanbieden, als excuses van mijn vreemde gedrag." Bood Jasper Tink aan.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kyra

avatar

Aantal berichten : 63

Character sheet
Alias: Tinkerbell
Leeftijd: 15
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   za nov 03, 2012 10:53 pm

Kyra merkte dat de jongen rood werd, hij probeerde zich al stotterend uit de situatie te redden, wat er aandoenlijk uit zag. Met moeite wist ze een lach te onderdrukken, in plaats daarvan trok ze haar wenkbrauwen iets op en kantelde ze haar hoofd wat naar achter alsof ze plagerig leek te zeggen ‘jaja, ik geloof er niks van’. Hij leek helemaal uit het veld geslagen. De jongen bleek Jasper te heten, deze naam had ze nooit eerder gehoord, ook niet in roddels, dus ze vroeg zich af hoe hij haar kende. Ze liet haar blik nog eens over hem heen glijden, nee ze vond hem niet echt een Jasper, maar ze wist niet echt wat ze hem wél vond.

"Als je me wilt komen stalken, ik woon hier om de hoek in het verlaten herenhuis. Makkelijk te vinden." Ze lachte hardop om zijn opmerking. “Haha, pas maar op dan” Ze staarde even mysterieus glimlachend voor zich uit “Binnenkort weet ik alles”. Ze probeerde haar gezicht strak te houden, maar haar ogen twinkelden ondeugend terwijl ze naar hem keek. Langzaam krulden ook haar mondhoeken mee om. Stiekem besloot ze nog eens langs zijn huis te lopen, eens zien hoe hij woonde.

"Kan ik je misschien iets aanbieden, als excuses van mijn vreemde gedrag." Kyra glimlachte, zo’n aanbod kon ze natuurlijk niet afslaan, of toch wel? Ze deed even alsof ze nadacht. “Dat kan” Ze pauzeerde even waarna ze vervolgde. "maar niet nu, want ik ben nu aan het werk” Ze wierp even een blik over haar schouder, daar stond haar baas die haar indringend stond aan te staren. Ze grijnsde even naar hem en draaide zich snel om, alsof ze de woede in zijn blik niet gezien had. Haar hoofd knikte ze subtiel in zijn richting “Die daar, wil dat ik omzet maak”.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Naam : Michelle
Aantal berichten : 60
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland

Character sheet
Alias: Peter Pan
Leeftijd: 17
Partner: I can be your Lost Boy, your last chance.

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   zo nov 04, 2012 12:25 am

Jasper

Jasper keek haar even met grote ogen aan. Wat maar? Nee hij was haar echt niet aan stalken. O god, o god. Hij beet zachtjes op zijn onderlip, om zijn paniek te onderdrukken. Echt waar, waarom had hij dit nou weer. Waarom hield hij niet gewoon zijn mond dicht. “Haha, pas maar op dan” Een kleine glimlach verscheen op het gezicht van Jasper. Zijn paniek leek te verdwijnen, nu hij begreep dat Tink een grapje maakte. Gelukkig maar, straks dacht ze echt dat hij een of andere enge griezel was die mensen stalkte. Hij lachte zachtjes om Tink en keek haar aan.
"Ik zal voor je uit kijken, als ik je zie zal ik vast de thee klaar zetten." Glimlachte Jasper.

Jasper was blij dat hij Tink iets kon aan bieden, maar al snel werd duidelijk dat het niet zou lukken omdat nu te doen. “Die daar, wil dat ik omzet maak”. Jasper keek even in de richting waar een man stond, die duidelijk niet mee eens was dat Tink zo lang aan Jasper zijn tafel stond.
"Hmmm," Zei Jasper nadenkend. Hij wilde graag dat hij Tink nog zijn excuses aan kon bieden door haar iets aan te bieden. Dat hoefde natuurlijk niet perse nu. Hij keek weer weg van de man, die hem toch best wel de kriebels gaf op geen goeie manier.
"Tot hoe laat moet je werken? Misschien dat we daarna iets leuks kunnen gaan doen?" Vroeg Jasper met een glimlach. Dat leek hem de beste oplossing. Hij nam een slok van zijn koffie. Hij keek nog even naar de man, die nu toch wel op zijn klokje wees, waarschijnlijk verbeelde Jasper het. Maar hij zag er nu toch best wel kwaad uit ook. "Ik weet niet zeker, maar ik denk dat je baas best wel... Boos lijkt." Zei Jasper een klein beetje afwezig. Zijn ogen stonden nog steeds op de man die druk in de weer was met zijn klokje. Ergens zag het er wel komisch uit, waarom kwam hij niet gewoon naar Tink om te zeggen dat ze verder moest gaan met haar werk in plaats te staan praten met klanten. Jasper bleef een beetje afwezig met zijn koffie in zijn hand naar de man staan staren. Echt waar hadden ze ooit zo iemand gevonden? Waarom zou zo iemand in hemels naam in een restaurant willen werken.

Jasper schudden lichtjes zijn hoofd om het uit zijn gedachte te krijgen. Hij keek op naar Tink en bedacht even waar ze het over hadden gehad. "Yep, als je het leuk vind kunnen we nadat je klaar bent iets leuks gaan doen." Glimlachte Jasper. "En als je tijd hebt, natuurlijk." Zei Jasper vlug.


Sorry hij is een beetje flut O.o
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kyra

avatar

Aantal berichten : 63

Character sheet
Alias: Tinkerbell
Leeftijd: 15
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   ma nov 05, 2012 2:57 am

Het was erg leuk om te zien hoe deze jongen, met toch een vrij stoer uiterlijk, zich door zo’n klein meisje als Kyra de stuipen op het lijf liet jagen, zijn ogen waren groot geworden en van zijn gezicht was de paniek af te lezen en uit zijn verontschuldigingen daarvoor bleek al dat hij er van overtuigd was dat hij iets verkeerds gedaan had. Ze besloot op de man af te vragen. “ Waar maak je je toch zo druk om” Ze glimlachte even geruststellend. “ Het is niet dat ik je iets aan zal doen ofzo, ik kan je nu wel flink plagen natuurlijk” Dat laatste zei ze met een plagerige ondertoon ,waarna ze nog even concluderend zei. “ Het is niet dat we elkaar kennen ofzo, dus je hebt niets te verliezen”.

Ze zweeg even. Jasper had gelukkig wel door dat ze vooral liep te plagen. “ Ohja ! Vergeet de koekjes niet” Ze grijnsde even. Ze voelde hoe de ogen van haar baas in haar rug prikten en zag in haar ooghoeken hoe collega serveersters zich helemaal suf renden om de drukte bij te houden. Ja, erg collegiaal was ze. “ Ik moet nog een half uurtje doorbuffelen en dan ben ik gelukkig al vrij” Ze zweeg even en voegde daar glimlachend aan toe “Een korte dag” . Ze wiebelde even van haar ene been op het andere, trok haar schort weer recht en wierp nog een blik over haar schouder, deze keer stond er in haar ogen geen uitdagende blik, want aan haar baas te zien, kon ze zich dat op dit moment niet permitteren. Daarom zette ze even haar grootste ogen op naar haar baas, haar mond leek: “Sorry” te fluisteren en er verscheen een klein verontschuldigend glimlachje om haar lippen. "Ik weet niet zeker, maar ik denk dat je baas best wel... Boos lijkt."

Ze knikte en zei langzaam en met hoorbare tegenzin. “Ja, ik moet maar weer eens aan het werk” Peinzend keek ze voor zich uit. Deze jongen leerde ze graag wat beter kennen en ze vond het jammer het gesprek te moeten afronden. “Tijd heb ik zat, die lijkt hier soms wel stil te staan.” Ze glimlachte en keek Jasper weer aan. “Het lijkt me natuurlijk leuk om iets te doen, als het over een uurtje uit komt” Haar ogen twinkelden vrolijk, stiekem verheugde ze zich al op dit moment. Werk was maar saai, een onbekende tikkeltje vreemde jongen was een veel leukere bezigheid. “ Waar spreken we af?”

OOC: Sorry gaf je ook weinig om te reageren, mijn post is nu ook beetje flut...houden we het trouwens in dit topic of starten we een nieuwe?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Naam : Michelle
Aantal berichten : 60
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland

Character sheet
Alias: Peter Pan
Leeftijd: 17
Partner: I can be your Lost Boy, your last chance.

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   ma nov 05, 2012 10:20 am

Jasper

“ Waar maak je je toch zo druk om” Jasper glimlachte breed. Hij zou graag willen vertellen waar hij zich druk om maakte. Het had niets met Tink te maken of wie dan ook, het had allemaal te maken met het feit dat hij niet wist wie hij was. Of waar hij vandaan kwam. Deels van hem wilde de sprookjes niet geloven die steeds dichterbij de realiteit kwamen, maar een ander deel van hem wilde ze wel geloven. In elk geval had de eenzaamheid sporen achter gelaten in Jasper. Naar iedereen was hij vriendelijk, aardig en sommige dachten zelfs dat hij echt gelukkig was. Maar diep van binnen voelde hij zich eenzaam. Hij woonde al zo lang als dat hij wist in een groot huis, kent totaal geen familie of ouders. Heeft ook nooit liefde gekend. In elk geval niet de liefde die hij van zijn ouders zou horen te krijgen. Door dit al was Jasper voorzichtig geworden met mensen. Wilde ze altijd op een afstand houden omdat hij bang was om mensen pijn te doen. Hij wilde mensen niet dezelfde pijn laten voelen als waar hij elke dag door heen gaat. Maar sinds een kort tijdje is dat veranderd. Hij wilde nooit geen mensen om zich heen en voelde zich wel prima in zijn eigen huis. Hij zou ook normaal nooit zomaar het restaurant binnen zijn gelopen om iets te gaan eten. Hij keek Tink nog steeds met een glimlach op zijn gezicht aan. Het feit dat ze dat hij niets te verliezen had, deed hem nog breder glimlachen. Toch wist hij zeker dat hij haar kende. Heel goede kende, alleen kan hij haar zich alleen voorbeelden in een nog kleiner formaat. Een lief jurkje en prachtige vleugels. Een beeld van een elfje bleef maar voor zijn ogen hangen.
"Dat is een lang verhaal." Zei hij met een soort rust in zijn stem, die zei dat hij er meer niet over kon vertellen.

“ Ohja ! Vergeet de koekjes niet” Jasper lachte zachtjes. "Vooruit omdat jij het bent zal ik ook koekjes neerzetten." Zei hij lachend. Jasper voelde een enthousiast gevoel binnen sluipen toen ze zei dat ze nog maar een half uur hoefde te werken. Hij wilde heus wel een half uurtje op haar wachten. Hij moest toch nog zijn brood en koffie op drinken, dus dat kwam mooi uit. “Ja, ik moet maar weer eens aan het werk” Jasper keek even naar de man die haar baas moest zijn en keek ten weer naar Tink. Hij zag er niet bepaald blij uit nee. “Tijd heb ik zat, die lijkt hier soms wel stil te staan.” Jasper lachte en knikte instemmend. Ja dat gevoel had hij ook maar al te vaak. Dan keek hij op de klok die altijd maar dezelfde tijd aan gaf. Soms vroeg hij zich ook echt serieus af of de tijd niet stil gezet was.
"Ik heb over een uurtje alle tijd. Ik denk dat we het beste gewoon hier af kunnen spreken, ik moet toch nog even ontbijten en misschien als je wilt kun je daarna mee naar mijn huis. Dat is hier niet eens 5 minuten vandaan." Zei Jasper. Ja het was al middag en Jasper moest nog ontbijten omdat hij niet eerder zijn bed uit wilde komen. Meestal at Jasper pas rond het middaguur aangezien hij niet echt werk had. Hij speelde soms wat muziek en zong dan en daar kreeg hij dan wat geld voor. Echt rijk was ook niet er mee geworden. Maar genoeg om zich te onderhouden. Het huis, daar sprak hij liever niet over hoe hij dat kon betalen.
"Als je dat wilt natuurlijk." Jasper met een glimlach.


We kunnen het topic sluiten en een nieuwe beginnen, maar we kunnen opzich ook hier verder gaan, maakt mij niet zo heel veel uit.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kyra

avatar

Aantal berichten : 63

Character sheet
Alias: Tinkerbell
Leeftijd: 15
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   di nov 06, 2012 4:46 am

Er was een brede glimlach op zijn gezicht verschenen, de glimlach had om een of andere reden een ontwapenende werking op haar. Hij bleef haar met een glimlach aankijken en ze voelde zich een beetje verlegen worden, het was nogal een omslag vergeleken met het gesprek daarvoor. Haar wangen werden lichtroze en ze frommelde wat aan het tafelkleed. Ze wist niet echt meer wat ze moest zeggen. Ze wilde deze jongen graag beter leren kennen en ze kon stiekem niet wachten tot ze vrij was en ze iets samen zouden gaan doen.

Er was een soort rust in zijn stem gekomen. Haar ogen namen hem nieuwsgierig in zich op, Kyra vroeg zich af of hij haar dat lange verhaal zou gunnen. Toch bleef ze ineens verrassend stil, ze stond daar te frummelen aan het tafelkleed met licht roze wangen, voor enkele secondes volledig ontwapend door deze omslag van zijn reactie en door de brede glimlach. Na enkele seconde knipperde ze met haar grote blauwe ogen en ze zei met een wat zachtere rustigere stem. “Ik zou dat verhaal graag een keer horen dan”. Er verscheen een kleine subtiele glimlach om haar lippen.

"Ik heb over een uurtje alle tijd. Ik denk dat we het beste gewoon hier af kunnen spreken, ik moet toch nog even ontbijten en misschien als je wilt kun je daarna mee naar mijn huis. Dat is hier niet eens 5 minuten vandaan." Ze knikte. Ze was wel nieuwsgierig waar deze jongen woonde en vooral hoe. Ze verwachtte een klein flat appartementje of iets anders, waarschijnlijk vol troep want hij kwam niet op haar over als iemand die stipt en netjes was. Eerder een arme muzikant. Of misschien was hij heel stiekem wel een rijke vent, maar die zou natuurlijk geen serveerster oppikken. Misschien was het wel een moordenaar of een kannibaal en zij was dan natuurlijk een erg makkelijke prooi, dat zou ze straks allemaal uitvinden. "Als je dat wilt natuurlijk." Kyra schrok op uit haar overpeinzingen en keek Jasper weer aan met haar grote blauwe kijkers. Ze zou er snel genoeg achter komen hoe deze jongen woonde. “ja, ben benieuwd naar hoe jij woont!” Ze glimlachte even, er was een licht enthousiasme hoorbaar in haar stem. Ze kon het nooit verbergen als ze enthousiast was. “Nou, dan ga ik maar aan he werk en dan zie ik je over een uurtje” Ze glimlachte. “Eetsmakelijk nog”

Ze knipoogde naar hem en draaide zich om en begaf zich weer in de drukte die een leven als serveerster met zich mee bracht. Met een wijde boog zorgde ze, niet geheel onopvallend, dat ze bij haar baas uit de buurt bleef en ze zocht een tafel zo ver mogelijk uit zijn buurt om te beginnen met het bedienen van mensen. Al snel was ze weer in het ritme gekomen van haar werk, het ging weer vanzelf. Ze hield van het zwevende gevoel als ze zich tussen de mensen door baande, het was alsof ze van hot naar her vloog en ze voelde zich dan een met zichzelf. Toch was er een afwezige blik in haar meestal zo heldere ogen verschenen, ze bleef denken aan Jasper, de mysterieuze onbekende jongen die ze over een uurtje weer zou mogen spreken.

Het was een spannend idee, veel spannender dan rondrennen met stapels vieze borden. De tijd tikte voor bij, af en toe keek ze geïrriteerd zuchtend naar de klok. Op een gegeven moment, toen ze voor de zoveelste keer op de klok keek, vergat ze op te letten waar ze liep. BAM! Daar ging ze. Iemand had zijn rotzooi op de grond laten slingeren en voor het eerst in haar carrière als serveerster viel zij met een stapel borden in haar armen op de grond. Ze wist zichzelf enigszins op te vangen door op haar knieën te landen, hierdoor maakte het vooral veel lawaai en een aantal borden waren gebroken maar ze had zichzelf van ernstige verwondingen weten te redden.

Met een vuurrood hoofd inspecteerde ze de schade, zelf was ze in orde en het grootste deel van de borden ook. Mensen om haar heen waren vooral geschrokken en haar baas, die haar werk inzet vandaag niet kon waarderen, mompelde iets te hard: “ je kan ook niks”. Kyra was er altijd erg gevoelig voor als mensen niet in haar geloofden, ze had hun vertrouwen nodig. Meteen verdween haar vrolijke gezichtsuitdrukking, haar ogen werden wat doffer en haar houding wat onzekerder, zwijgend ruimde ze haar spullen op en zonder enige emotie of glinstering in haar ogen vervolgde ze haar werk. Ze voelde zich gekrenkt. Gelukkig werd ze snel verlost door de tijd, de tijd kon een vloek zijn maar in dit geval was het haar redding. Haar ogen lichtten iets op. Ze schoot naar het hok om zich om te kleden en in een mum van tijd was ze omgekleed in haar gebruikelijke jurkje met daaronder een dubbele panty om de kou toch enigszins tegen te houden. Ze stak haar hand op naar haar baas en collega’s, nam wat koeltjes afscheid, het einde van haar werkdag was niet erg soepel geweest en dit was erg ontmoedigend voor haar. Maar ondanks deze tegenslag was er een kleine glimlach om haar lippen verschenen bij de gedachte van het avontuur dat nu zou komen.

Ze had een lange dikke jas over haar arm gehangen en keek nu zoekend rond naar Jasper. Het duurde even voor ze hem zag zitten, Ze wachtte even om haar knot in model te brengen, iets waar ze altijd uitgebreid de tijd voor nam en op het moment dat de blonde knot weer strak op haar hoofd zat, maakte ze aanstalten om richting Jasper te lopen. Ze probeerde haar pas iets in te houden, om niet te enthousiast over te houden. Langzaam zag ze hem dichter en dichter bij komen, tot ze pal voor hem stond, oeps iets te ver doorgelopen. Wat verward zette ze een stap naar achter, zo ademruimte. Nu nam ze de tijd om vrolijk naar hem te glimlachen. \ “Hee!” Ze zweeg even en de lach werd iets breder. “ Ben je er klaar voor?” Afwachtend keek ze hem aan, ze wist niet of hij van plan was hier te blijven of dat hij meteen zijn huis wou laten zien.

OOC: Ach, het is ook wel makkelijk om het in dit topic te houden:)
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Naam : Michelle
Aantal berichten : 60
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland

Character sheet
Alias: Peter Pan
Leeftijd: 17
Partner: I can be your Lost Boy, your last chance.

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   di nov 06, 2012 5:40 am

Jasper

Jasper zag de wangen van Tink langzaam licht roze worden. Het zag er wel lief uit, het paste echt bij haar gezicht. “Ik zou dat verhaal graag een keer horen dan” Jasper keek even naar de tafel en beet zachtjes op zijn onderlip. Tja, hij was er zelf over begonnen, nu had Tink natuurlijk wel een deel recht er op om het horen. Maar misschien als hij er niet over zou beginnen dan zou ze het laten varen. Aan de andere kant, was het ook niet slecht om zijn verhaal een keer kwijt te kunnen. Maar hij dacht niet dat Tink daar op zou zitten wachten. “ja, ben benieuwd naar hoe jij woont!” De glimlach verscheen weer rond de lippen van Jasper en hij keek Tink weer aan. Echt heel bijzonder woonde hij niet, het was gewoon een groot huis waar hij eigenlijk alleen de boven verdieping van gebruikte, waar zijn kamer een woonkamer en een badkamer was. Beneden gebruikte hij de keuken, de rest van het huis stond leeg.
Tink vertelde dat ze maar gauw verder ging met werken en Jasper knikte. "Dat is goed, ik zie je zo weer." Zei hij en keek haar even na hoe ze weer zweefde tussen de tafels door en mensen bediende. Jasper bleef haar een lange tijd volgen, maar ging uiteindelijk toch maar aan zijn broodje beginnen toen hij de boze blik van de man zag.

Hij keek een beetje voor zich uit, hij vond het leuk om straks samen met Tink iets te gaan doen. Stiekem kon hij ook niet wachten totdat ze klaar was met werken. Toch vond hij wel dat hij misschien voortaan zijn kamers op moest ruimen, wat moest ze wel niet denken als ze straks binnen kwam en over flessen zag staan waar drank in gezeten had. Of de muffige geur van rook? Het was ook een behoorlijke rommel omdat Jasper nooit iemand was geweest die echt van opruimen hield. Misschien kon hij wel on op gemerkt een raam open zetten of zo. Aan de andere kant kon Jasper zich er ook totaal niet om druk maken, hij zou gewoon een gezellige middag hebben met Tink.

Hij werd een beetje uit zijn gedachte geschud toen hij een hoop gerinkel hoorde. Hij keek om zich heen en zag dat Tink al weer opstond van de grond met rood hoofd. Hij hoefde niet lang na denken over wat er gebeurd kon zijn. Arme Tink. Met een rood hoofd ging ze een deur binnen met de borden die nog heel waren. Al snel werd er door andere serveersters opgeruimd. De afkeurende blik van haar baas ving Jasper ook snel op. Jasper dronk zijn koffie op en zijn bord en kopje werd meegenomen door een serveerster, waar Jasper even vriendelijk naar glimlachte. Hij richtte zijn blik op de klok en zag dat het uur voorbij was. Tink was nergens meer te bekennen, misschien was ze achter? Jasper stond in elk geval maar op en trok zijn jas vlug aan.

Al snel zag hij Tink uit een deur komen met haar jas over haar armen. “Hee!” Jasper lachte zachtjes toen ze een stap achteruit zetten. Normaal voelde Jasper zich nooit zo groot, maar naast Tink voelde hij zich toch wel erg groot.
"Gaat alles goed? Je maakte nog al een behoorlijke val met die borden." Zei Jasper. Hij wilde haar niet belachelijk maken, maar was gewoon bezorgd of ze zich geen zeer had gedaan.
"Kom je mee naar mijn..." Jasper zocht naar het juiste woord om zijn huis te beschrijven. [/b]"Kasteel."[/b] Lachte Jasper. Hij hield de deur open van Granny's dinner voor Tink en liep zelf daarna ook naar buiten. Hij had niet gelogen over de 5 minuten naar zijn huis. Het was een van de herenhuizen die in de straat stonden achter het restaurant waar Tink werkte. Hij stak de sleutel in het slot en gooide de deur open.
"Welkom, in mijn huis." Zei Jasper met een glimlach terwijl hij Tink binnen liet. "Een mini rondleiding door de beneden verdieping, achter in is de keuken en de rest van de verdieping gebruik ik eigenlijk niet. Ik woon eigenlijk boven." Zei Jasper en hij ging de trap op naar boven. Hij de eerste deur en ging daar naar binnen. Het rook er inderdaad een beetje muffig naar rook en er stonden ook inderdaad lege drankflessen hier en daar. Maar voor de rest zag het er best netjes uit. Er stond een bank in en een televisie met zijn xbox 360. Voor de rest was het een beetje aangekleed met nog een kast en wat andere spulletjes.
"Dit is de woonkamer," Glimlachte Jasper. "Aan de over kant is mijn slaapkamer en de badkamer." Lachte Jasper. "Ga zitten, wil je wat drinken?" Vroeg Jasper en gaf Tink de ruimte om te gaan zitten.


Ja dat is inderdaad het makkelijkst =3
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kyra

avatar

Aantal berichten : 63

Character sheet
Alias: Tinkerbell
Leeftijd: 15
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   di nov 06, 2012 10:04 am

Toen hij zat kon ze nog op hem neer kijken, dat was toch een stuk makkelijker want nu hij rechtop stond merkte ze dat ze enigszins omhoog moest kijken als ze tegen hem praatte. Dit was voor haar eerder de regel dan de uitzondering natuurlijk, dus echt gekleineerd voelde ze zich niet. Het voelde alleen altijd wel machtig om op iemand neer te kunnen kijken.

"Gaat alles goed? Je maakte nog al een behoorlijke val met die borden." Kyra zweeg, ze werd niet graag aan haar falen herinnert. Haar blik ontweek Jasper, in plaats daarvan richtte ze hem schuin naar de grond. “Jaaa, alles gaat goed” Zei ze wat beschaamd, zo’n afgang had hij natuurlijk niet mogen zien. Ze voegde er schoorvoetend aan toe. “Ik lette gewoon niet goed op”. Haar blik richtte ze nu strak op haar voeten, ze vond het vreselijk om fouten te maken en als ze een fout maakte was haar volledige zelfvertrouwen de grond in gestampt en ze werd er dan ook niet graag aan herinnert.

“Kasteel?” Kyra grijnsde, “Zo zo! Het wordt steeds spannender.” Ze geloofde niet dat hij echt in een kasteel woonde, zou vast een klein gammel hutje zijn. Ze legde daarom iets sarcastisch de nadruk op het woordje ‘kasteel’ toen ze daarna nog er aan toe voegde;. “Laat mij dat kasteel maar eens zien”. Ze keek weer omhoog naar Jasper en glimlachte eventjes. Voor ze naar buiten ging deed ze haar warme winterjas aan, in de mouw had ze zoals altijd een sjaal verstopt en deze sloeg ze om haar nek. Ze was altijd een enorme koukleum geweest, al kleedde ze zich hier niet bepaald op met haar jurkjes.

Terwijl ze liepen, bleef Kyra zoekend om zich heen kijken naar de mogelijke huizen. Soms wees ze een huis aan en riep “Oh oh! Is het dat huis?” Vaak waren het kleine bescheiden huisjes in misschien een niet al te beste staat. Ze bedoelde het in ieder geval niet beledigend. Jasper had zeker niet gelogen over de 5minuten en uiteindelijk in een straat vol grote huizen, stak hij de sleutel in het slot. Ze liet haar blik over het gebouw glijden, alleen van de buitenkant zag het er al imposant uit. Ze stak haar hand in de lucht om te kijken of ze het huis achter haar hand kon verstoppen, en als ze hem heel dicht bij haar hoofd hield, lukte dit. Beschaamd besefte ze dat dit misschien een nogal kinderlijk gebaar was en ze liet haar hand snel weer zakken. “Nu snap ik wat je bedoelde met kasteel” Een kleine glimlach verscheen om haar lippen, had ze dan te maken met een rijkelui’s kindje? Dat was niet iets wat ze achter hem gezocht had.

Ze stapte het huis in en kwam in een enorme ruimte terecht. Zo groot, dat ze zichzelf plotseling heel klein begon te voelen. Nieuwsgierig liet ze haar ogen rondglijden. “DIT had ik nooit bij jou verwacht” Hij gaf een snelle rondleiding, eigenlijk vertelde hij gewoon waar alles was. Ze knikte en keek hem verbaasd aan. “Je hebt zo’n groot huis en je gebruikt niet alles, dat snap ik, maar waarom laat je het leeg staan?” Zij had het wel geweten, ze had kamers verhuurd zodat ze gezellige huisgenootjes had gehad en niet meer elke avond zelf hoefde te koken, een win win dus. Ze volgde hem de trap naar boven, eigenlijk best vreemd dat ze zo met iemand die ze pas kende mee naar huis ging.

De kamer waar ze boven in terecht kwamen, voldeed meer aan de verwachtingen die ze bij hem had. Het rook er wat minder fris en ze zag drankflessen staan. Ze vroeg zich af of hij een alcoholist was. Nieuwsgierig keek ze de kamer rond en haar blik viel op de Xbox. Haar ogen twinkelden even vrolijk en er verscheen een lachje, het was niet erg meisjesachtig maar haar drang om elke uitdaging te winnen had haar tot een geduchte tegenstander gemaakt op de xbox.

Ze zette zich neer op de bank en slaakte een kleine zucht van verlichting, het was een opluchting na zo’n drukke werkdag te kunnen zitten en nu merkte ze dat haar benen toch vermoeid waren. “Ja, als je iets fris hebt zou dat lekker zijn” Ze glimlachte dankbaar. Ze wachtte tot Jasper terug was met wat te drinken, ondertussen nam ze de tijd om de kamer rond te kijken, ze probeerde een beetje in te schatten wat voor type hij was. Deze kamer paste in ieder geval meer bij wat ze bij hem verwacht had. Toen hij terug was keek ze hem aan, glimlachend zei ze. “Zo, je hebt wel een mooi huis zeg.” Met een onderzoekende blik bekeek ze hem, hoe kon hij in zo'n huis terecht zijn gekomen?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Naam : Michelle
Aantal berichten : 60
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland

Character sheet
Alias: Peter Pan
Leeftijd: 17
Partner: I can be your Lost Boy, your last chance.

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   wo nov 07, 2012 2:45 am

Jasper

Jasper moest elke keer weer lachen als Tink een huis aan wees waar hij misschien in woonde. Alle huizen had ze fout gehad, het waren allemaal kleine huizen die er oud uit zagen en misschien bijna in elkaar zouden storten. Niet dat zijn huis zo veilig was, waarschijnlijk kon dat ook allemaal in elkaar storten als je er tegen blies. Jasper lachte zachtjes toen Tink zei dat ze dit nooit verwacht had. “Je hebt zo’n groot huis en je gebruikt niet alles, dat snap ik, maar waarom laat je het leeg staan?” Jasper haalde zijn schouders op, hij had er wel eens aan gedacht om misschien samen met een huis genootje te gaan leven, maar hij was nog niemand tegen gekomen waarmee hij het huis wilde delen.
"Ik heb denk ik nog niet de juiste persoon gevonden om het huis mee te delen. En op zich ik vind het niet heel erg,maar misschien dat ik nog wel een leuk iemand vind die samen met mij het huis wilt delen." Glimlachte Jasper. Eenmaal de korte rondleiding te hebben gehad, stonden ze boven in de kamer waar Jasper eigenlijk zijn leven leefde. Of te wel, waar hij in zijn bed lag en soms eens een poging deed om er uit te komen. “Ja, als je iets fris hebt zou dat lekker zijn”
"Dat is prima, ben zo terug." Zei hij terwijl hij de kamer verliet om naar beneden te gaan.

In de keuken haalde hij twee glazen tevoorschijn die hij vulde met cola. Om daarna weer terug te lopen naar boven. Jasper had boven ook wel wat dingen staan, maar hij wist zeker dat de glazen beneden schoon waren. Boven zetten hij de glazen op het kleine tafeltje dat voor de bank stond en kwam naast Tink zitten. “Zo, je hebt wel een mooi huis zeg.” Jasper liet zijn ogen vlug door de kamer glijden en knikte. Het was gewoon heel groot allemaal, het behang was zeker wel een keer aan vervanging toe, maar hem irriteerde het niet. Hij was al lang blij dat hij een huis had.
"Dankje, ik ben er ook blij mee." Zei Jasper. In elk geval hij was er in zoverre blij mee omdat dit het enige was wat van zijn ouders was over gebleven. Jasper woonde hier al zo lang als dat hij zich kan herinneren, hij weet ook niet precies wanneer hij hier is komen wonen en waar hij eerst gewoond had. Alles kan hij zich perfect herinneren tot een bepaalde dag en dat is toch al een behoorlijke tijd geleden. Daarvoor had hij nog steeds het gevoel dat hij heel ergens anders vandaan kwam. Maar hij kon niet precies zeggen waar, alleen maar vermoeden en dromen van de dagboeken die hij gelezen had. Misschien was dat ook wel een reden dat hij het niet wilde delen, omdat hij eindelijk iets had wat echt van hem was en van zijn ouders.
"Waar woon jij eigenlijk?" Vroeg Jasper aan Tink. Eigenlijk was hij er best wel benieuwd naar geworden. Misschien had ze ook wel een huis wat je niet van haar verwacht wat ze zou hebben. Eerlijk gezegd kon Jasper niet echt een plaatje maken met hoe haar huis er uit zou zien. Waarschijnlijk zou ze nog wel bij haar ouders wonen, in elk geval de meeste jongeren deden dat.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kyra

avatar

Aantal berichten : 63

Character sheet
Alias: Tinkerbell
Leeftijd: 15
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   wo nov 07, 2012 4:43 am

Kyra glimlachte naar Jasper toen hij terug kwam met 2 glazen. Ze vroeg zich af hoe hij alleen in zo’n groot huis terecht was gekomen want zover ze van hem begrepen had woonde er verder niemand. "Waar woon jij eigenlijk?" Deze vraag zat er natuurlijk aan te komen, de meesten van haar leeftijd woonden nog bij hun ouders, zij had nooit ouders gehad of gekend. Ze nam een slok van haar cola, dacht even na. Haar huizen had ze nooit als haar woonplek beschouwd, eerder als een tijdelijke tussenstop. Daarom antwoordde ze. “Overal en nergens” Ze glimlachte eventjes zwakjes en zweeg even. Daarna vervolgde ze ter verduidelijking. “Ik verhuis veel” Haar ‘thuis’ had ze nog niet gevonden. Haar glimlach verbrede iets toen ze dacht aan haar huidige stekkie. “Sinds een paar maanden woon ik in een appartement in het centrum”. Het was eigenlijk de eerste plek die echt haar thuis zou kunnen worden. “Het is niet heel groot, maar groot zat voor mij” Haar ogen begonnen te stralen. “Het zit op de bovenste verdieping en heeft hele grote ramen” Met haar armen maakte ze een wijd gebaar toen ze sprak over de ramen waarna ze stralend vervolgde, “waardoor ik een geweldig uitzicht heb op de lucht en de vogels” Ze had altijd genoten van hoge plekken. Er was een brede glimlach verschenen.

Ze nam een slok van haar cola, het was toch minder vervelend om de vraag te beantwoorden dan verwacht. Zelf zat ze vol vragen over Jasper. Wat voor werk hij deed? Hoe hij hier helemaal alleen woonde? Maar in plaats daarvan vroeg ze “Ben je niet bang?” Ze keek hem vragend aan “In zo’n groot huis, helemaal alleen?” Ze voegde er aan toe. “Is dat niet eenzaam?” Onderzoekend keek ze hem aan, in haar hand hield ze nog steeds het glas cola vast, wat aangenaam koel aan voelde. Ze vond zijn huis erg mooi, maar het was intimiderend groot en ze kon zich voorstellen dat hij zich eenzaam zou voelen, tegelijkertijd besefte ze dat hij haar net kende en dit soort gevoelens misschien niet met haar deelde. Daarom voegde ze er nog luchtig aan toe. “Al heb je vast zat familie en vrienden die langs komen en je kan hier natuurlijk hele grote feesten geven” Ze glimlachte even naar hem. Dat was in ieder geval wat zij gedaan had.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Naam : Michelle
Aantal berichten : 60
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland

Character sheet
Alias: Peter Pan
Leeftijd: 17
Partner: I can be your Lost Boy, your last chance.

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   wo nov 07, 2012 5:21 am

Jasper

“Overal en nergens” Oke dat antwoord had Jasper niet verwacht. Ze zag er niet uit als iemand die echt overal en nergens woonde. Eigenlijk vond hij het best wel grappig, ze leek zo... Normaal leek op dit moment het beste antwoord. "Heb je wel andere familie leden gekend dan?" Vroeg Jasper, eigenlijk was hij best wel nieuwsgierig daarnaar. Hij was wel benieuwd hoe andere mensen het vonden om familie te hebben. Hij zelf kon daar altijd nog moeilijk iets bij verzinnen. Jasper luisterde naar het verhaal dat Tink vertelde over haar Appartement en kon het bijna voor hem zien hoe ze vanuit haar kamer door de grote ramen keek naar de vogels die langs vlogen.
"Wauw, dat klinkt echt geweldig. Jammer genoeg staat dit huis midden in een straat waardoor je niet echt verder kan kijken dan het gebouw dat aan de over kant staat." Glimlachte Jasper. Toch leek het hem een heerlijk gevoel om zo vrij te zijn als een vogel. Dat je overal naar toe kon vliegen en overal je huisje kon maken. Ja hij had best wel willen ruilen met een vogel. “Ben je niet bang?” Jasper keek haar even verbaasd aan. Bang? Waarvoor? Bang dat hij neer zou storten als hij een vogel was, of dat zijn gevoel voor richting ook dwars zat in zijn vogel zijnde. Jasper kon zelfs nog verdwalen in zijn eigen slaapkamer. Al had hij dan meestal wel te veel op of was hij net zijn bed uit. “In zo’n groot huis, helemaal alleen?” Jasper haalde zijn schouders, eigenlijk had hij daar nog nooit over na gedacht. Nee hij voelde zich niet eenzaam. Soms voelde Jasper zich wel eenzaam, maar dat kwam meestal naar voren als hij ergens was waar het heel druk was. Waar mensen druk met elkaar aan het praten waren en het gezellig hadden. Al kon hij nog een zo'n grote groep zijn waar iedereen met hem sprak. Dan voelde hij zich als nog eenzaam. Hij wist dat die mensen weer naar huis zouden gaan en weer aan tafel zouden gaan zitten met andere familie leden. En Jasper? Die ging weer alleen naar huis en was weer alleen aan tafel. Hij voelde zich niet eenzaam in het huis, hij voelde zich eenzaam bij mensen.

“Al heb je vast zat familie en vrienden die langs komen en je kan hier natuurlijk hele grote feesten geven” Jasper lachte zachtjes en schudden zijn hoofd. "Ik heb mijn familie nooit gekend. Dus ik weet niet wie ze zijn en vrienden... Jasper stopte midden in zijn zin. Moest hij wel zeggen dat hij geen vrienden had? Hij beet zachtjes op zijn onderlip en pakte het glas cola van de tafel.
"Die heb ik ook niet echt." Fluisterde Jasper zachtjes en hij nam vlug een slok van zijn cola. Het was al een groot wonder dat hij Tink mee had genomen en dat hij haar had aangesproken. "Dus ja," Probeerde Jasper om van onderwerp te veranderen, maar hij wist niet wat hij er van moest maken. Hij hield zijn handen om het cola glas en keek naar het donkere goedje dat er in zat. Ja, dat had hij weer mooi verknald. Hij kauwde op zijn onderlip en probeerde een nieuw onderwerp te verzinnen om de kwelling die door zijn hoofd ging te verbreken.
"Tja, gelukkig zeurt er dan niemand dat mijn muziek te hard staat en kan ik gewoon doen wat ik wil." Glimlachte Jasper terwijl hij op keek naar Tink. Hij zetten het glas terug op tafel, na dat hij er nog een slok uit had genomen. Misschien een beetje vreemde gedachten, maar voor hem voelde het wel zo. Hij hoefde zich niet druk te maken of andere het wel naar hun zin hadden. Hoefde zich geen zorgen te maken over geluid of dat hij de hele nacht aan het gamen was. De eigenlijk vond hij het wel best, hij hoefde ook niet perse nieuwe mensen te ontmoeten. Meestal werd hij toch wel weer in de steek gelaten.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kyra

avatar

Aantal berichten : 63

Character sheet
Alias: Tinkerbell
Leeftijd: 15
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   wo nov 07, 2012 7:14 am

"Heb je wel andere familie leden gekend dan? Ze keek hem wat verbaasd aan, ze zag het verband tussen haar woonplaats en familie niet meteen. Even was ze uit het veld geslagen, ze dacht na hoe ze dit het beste kon verwoorden. “Familie?...Nee” Ze zweeg even en keek naar de grond. “Niemand weet eigenlijk waar ik vandaan kom, ik was er gewoon ineens” Ze had altijd willen weten wie haar ouders waren, waar ze vandaan kwam maar niemand die het wist. Ze keek weer op naar Jasper, er was een licht wanhopige blik in haar ogen verschenen terwijl ze zei: “Ik heb geen flauw idee wie mijn ouders zijn en of ze uberhaupt bestaan”

Ze zweeg even en concludeerde daarna met een kleine glimlach. “Het weeshuis vlak bij de kerk, dat was mijn familie”. Ze heeft daar een liefdevolle opvoeding gehad en ondanks dat ze het er met haar puberale gedrag flink verpest heeft, wat er uiteindelijk voor gezorgd heeft dat ze weggestuurd werd, houdt ze erg veel van de mensen daar. Ooit, zodra ze het weer durft, wil ze weer eens een voet over de drempel zetten daar en gewoon weer even thuis zijn. Herinneringen van haar tijd daar kwamen weer boven drijven en even lachte ze in zichzelf, het was een mooie tijd.

"Ik heb mijn familie nooit gekend. Dus ik weet niet wie ze zijn en vrienden...” Kyra keek hem een tikkeltje verbaasd aan, weer iets waarin hij anders was dan ze verwacht had. Wat zou hij nu wel niet van haar denken? Dit bewees maar weer dat je aan de buitenkant niet kon zien wie iemand was. Snel wist ze zich over deze verbazing heen te zetten, in haar blik was nu iets van begrip verschenen, ze wist hoe het was om je familie niet te kennen. Het was altijd enorm frustrerend voor haar geweest. Maar in tegenstelling tot Jasper, had ze wel altijd vrienden gehad. Het viel hem duidelijk niet makkelijk.

Met een mengeling van begrip en medelijden keek ze hem aan, ze wist niks om te zeggen. Het bleef stil aan haar kant en ook Jasper leek te zoeken naar woorden. Dit kon ze wel een pijnlijke stilte noemen. Het viel haar nu wel op dat hij wel erg veel op zijn bovenlip kauwde. “Pas op, straks gaat je lip nog kapot” Zei ze zachtjes. Na deze opmerking kon ze zich wel voor het hoofd slaan, hij zegt iets wat hem moeilijk ligt en zij begint te zeuren over zijn lip bijt gewoonte. Ze zweeg, nam snel nog een slok uit haar glas.
"Tja, gelukkig zeurt er dan niemand dat mijn muziek te hard staat en kan ik gewoon doen wat ik wil." Ze lachte. “Ja, en je kan lekker de hele nacht gamen” Ze grijnsde. Ze nam nog een slok van haar cola. “Zo, jij bewijst maar weer dat niemand is zoals hij lijkt” Ze voelde zich bij hem op haar gemak, vrij genoeg om zoiets te zeggen. Ze keek hem aan en glimlachte. Het werd hoog tijd voor een luchtiger onderwerp. “Maar, wat voor werk doe je dan?” Haar lach verbrede. “Ik ga niet meer gokken want dat werkt niet bij jou!”
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Naam : Michelle
Aantal berichten : 60
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland

Character sheet
Alias: Peter Pan
Leeftijd: 17
Partner: I can be your Lost Boy, your last chance.

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   wo nov 07, 2012 9:45 am

Jasper

“Ik heb geen flauw idee wie mijn ouders zijn en of ze überhaupt bestaan” Jasper trok lichtjes een wenkbrauw op. Oké blijkbaar had hij het meisje helemaal verkeerd ingeschat. Toen ze verder vertelde over het weeshuis was Jasper behoorlijk uit het veld geslagen. Normaal hadden dat soort dingen toch wel sporen achter gelaten op iemand. Dan kon je het misschien niet lichamelijk zien, maar aan hun gedrag of hun manier van doen. Dit meisje had geen van die dingen laten merken. In elk geval niet wat Jasper meteen opviel.
"Dat is best heftig." Zei Jasper zachtjes. Ondanks dat hij bijna in het zelfde schuitje zat zoals Tink voelde hij toch een grote medelijden voor haar. Hij schatte haar toch een paar jaar jonger als dat hij was, dat was vaak de moeilijkste leeftijd. Dat was juist de leeftijd dat je iemand nodig hebt omdat je niet weet wat er allemaal precies gebeurt. Je veranderd zelf namelijk naar volwassen iemand en dan heb je niemand om je heen. Zelf had Jasper toen een heleboel problemen mee gehad, omdat hij niet wist hoe hij daar mee om moest gaan.
Een stilte viel plaats na dat hij zijn verhaal had vertelt. Een stilte die vreselijk aan voelde. Jasper wou wel honderd dingen zeggen, maar geen en van de woorden leken goed genoeg. Aan de ene kant was de stilte wel prettig, hij kon na denken over de dingen die gezegd waren en over de dingen die misschien nog moesten komen. Maar aan de andere kant had hij het fijn gevonden om Tink haar stem te horen. “Pas op, straks gaat je lip nog kapot” Meteen liet Jasper zijn onderlip met rust en keek hij naar Tink. Oké het was misschien niet de meest troostende woorden, maar het was wel iets waarmee de stilte werd verbroken.
"Onhandige gewoonte." Zei Jasper met een kleine glimlach.

“Maar, wat voor werk doe je dan?” Jasper lachte zachtjes toen Tink er achter aan voegde dat ze niet meer ging gokken. "Nou ja, mijn beeld was ook heel anders over jouw." Zei hij met een klein lachje. "Ik werk als muzikant, als ik geld nodig heb dan vraag ik hier en daar of ik kan op treden voor wat geld. Meestal doe ik dat dan aan paar weken en dan spaar ik het op zodat ik weer een paar weken geld heb. En als het op is dan ga ik weer zoeken naar een nieuwe plaats om te spelen. Eigenlijk niet echt heel handig, maar wel erg leuk." Vertelde Jasper. Soms kon hij toch best veel krijgen voor een avond optreden. Hij had al een paar honderd euro ontvangen van een zeer te vrede man, en door dat hij nog wat langer speelde die maand, had hij toch al flink bij elkaar gespaard waardoor hij nu gewoon even niets hoefde te doen. Natuurlijk speelde hij als nog elke dag wel op zijn gitaar en schreef hij liedjes. Maar daar had hij dan ook gewoon lekker de tijd voor.
"Ik weet al wat voor werk jij doet, dus dan vraag ik maar gewoon naar hobby's. Heb je nog hobby's?" Vroeg Jasper met een glimlach. Eigenlijk vond hij het best grappig, hij was normaal altijd heel slecht in vragen stellen bij mensen. Maar bij Tink had hij wel het gevoel dat hij gewoon iets kon vragen. Misschien klonk het wel hartstikke stom om te vragen naar iemand zijn hobby's hij zelf kwam niet verder dan muziek maken en gamen. Niet echt spannend.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kyra

avatar

Aantal berichten : 63

Character sheet
Alias: Tinkerbell
Leeftijd: 15
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   wo nov 07, 2012 10:25 pm

Ze glimlachte. Ze luisterde naar zijn verhaal over zijn baan, een muzikant dus. Dat had ze nog wel achter hem gezocht. Toch nog iets voorspelbaars! Ze glimlachte breed, het enthousiasme in haar stem was hoorbaar terwijl ze zei “Oh dat klinkt echt super leuk!” Ze zweeg even en voegde daar aan toe. “Dan zie je ook nog eens verschillende plekken”. Ze wou een slok van haar cola nemen, maar toen schoot haar plotseling nog een vraag te binenn. “Wat voor muziek maak je dan? Wat voor genre?” Het woord genre sprak ze met lichte spot in haar stem uit, ze vond het altijd een ongemakkelijk en net woord, iets wat zij niet snel zou gebruiken.

"Ik weet al wat voor werk jij doet, dus dan vraag ik maar gewoon naar hobby's. Heb je nog hobby's?" “Haha, het lijkt wel een interview dit” Kyra lachte even hardop. “Maar mijn hobby’s…” Ze dacht even na. Ze had veel dingen die ze leuk vond, maar vaak voor een korte tijd en ze kon het ook niet echt een hobby noemen. Plotseling schoot haar iets te binnen, er verscheen een brede lach. “Ik hou van vechtsporten!” Ze lachte breed, dit was gewoonlijk niet iets wat mensen bij haar verwachtten maar ze had gewoon graag controle over de situatie en daar was een vechtsport wel een goede manier voor. “Ik verander alleen vaak van soort, ik zit nu op judo en hiervoor heb ik nog een hele waslijst aan andere vechtsporten gedaan” Ze grijnsde even. “Dus ik ben gevaarlijk, dat je dat even weet” Voegde ze er plagerig aan toe.

Ze dacht even na. “En ik weet niet of je het een hobby kan noemen, maar ik hou van vliegen” Ze glimlachte en voegde er aan toe. “Niet dat ik het kan, maar ik heb ooit parachute gesprongen en dat was echt super vet!” Haar ogen straalden bij de gedachte. Het was geweldig alles los te laten en gewoon het diepe in te springen, het ultieme gevoel van vrijheid. De laatste hobby paste misschien iets meer bij haar.

Ze zweeg even ,er kwam een klein lachje om haar mond en haar wangen kleurden iets rood. “En het is heel genant en kinderlijk maar…” Ze grijnsde even…”ik ben echt gek op sprookjes, mijn huis staat vol met sprookjesboeken” Ze lachte. Ze hield gewoon van die verhalen, met een happy ending, bij dit soort verhalen kon ze zich voorstellen dat ze ouders had, die haar dit voorlazen. Als ze een sprookje las, voelde ze zich voor even een normale tiener met ouders, alleen dan denkbeeldige ouders. Sprookjes waren haar manier om met de situatie om te gaan, ze was gewend aan het leven zonder ouders en eigenlijk wist ze niet beter, maar door te fantaseren dat ze een of ander sprookjesfiguur was, zag haar leven er veel rooskleuriger uit. Ze nam de laatste slok uit haar glas cola. “Je vindt me nu zeker heel raar he?” Ze grijnsde en keek hem wat plagerig aan. Toch voelde ze zich van binnen wat ongemakkelijk worden, ze had zich heel ver blootgegeven aan deze jongen. Normaal gesproken loog ze altijd over deze dingen of ontweek ze het gewoon.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Naam : Michelle
Aantal berichten : 60
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland

Character sheet
Alias: Peter Pan
Leeftijd: 17
Partner: I can be your Lost Boy, your last chance.

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   vr nov 09, 2012 2:58 am

Jasper

“Oh dat klinkt echt super leuk!” Een glimlach verscheen op het gezicht van Jasper. Hij vond het altijd leuk als mensen iets leuks zeiden ver wat hij deed. Natuurlijk was het niet heel bijzonder wat hij deed en verdiende hij niet heel veel geld. Maar hij werd er wel omdat hij het echt leuk vind. "Misschien wel ja." Antwoorden Jasper op de vraag van Tink. Het zou wel leuk zijn als ze hem een keer kon zien spelen. “Wat voor muziek maak je dan? Wat voor genre?”
"Beet je alternatief en rock, zeg maar." Zei Jasper enthousiast. Hij werd altijd enthousiast als het onderwerp op muziek viel. Op de een of andere manier heeft muziek hem altijd gered. Waarschijnlijk als hij geen muziek kon maken of luisteren had hij hier niet meer rond gelopen.

Jasper lachte ook zachtjes toen Tink zei dat het wel een interview leek. Tja daar leek het inderdaad wel een beetje op. Eigenlijk had Jasper er niet zo naar gekeken, maar nu ze het zei viel het hem wel op ja. Het was ook best wel vreemd om elkaar vragen te stellen, vooral omdat ze elkaar pas een paar uur kende. Jasper keek Tink even vaag aan toen ze begon over vecht sporten. Oké dat was een behoorlijke plot twist. Hij had alles kunnen verwachten van haar, misschien wel dansen of zingen of jongleren of schilderen of noem maar op, maar een vechtsport. Nee dat was niet als eerste naar binnen geschoten toen hij dacht aan hobby's die Tink kon hebben.
"Hmm, dan zal ik maar voor je uit kijken." Lachte Jasper toen ze zei dat hij voor haar moest uitkijken. Ze was een behoorlijke kop kleiner als dat hij was, dus eigenlijk kon hij het zich niet voorstellen dat ze straks hem ergens in een hoek neer sloeg. Al hoewel ergens leek het hem ook wel behoorlijk komisch als ze wel sterker was dan hij. Daarom besloot hij maar om zich zelf in eren te houden en Tink niet uit te dagen. “En ik weet niet of je het een hobby kan noemen, maar ik hou van vliegen” Jasper had eerder verwacht dat ze met vliegen reizen bedoelde, maar parachute springen kan natuurlijk ook.
"Hmm ik heb duidelijk te maken met een avontuurlijk typje." Glimlachte Jasper. Hij zelf zou het wel vet vinden als je kon vliegen.
"Ik zelf zou ook wel willen vliegen, gewoon over al naar toe kunnen en de vrijheid die je hebt." Zei Jasper. Het deed hem denken aan de teksten die in het dagboek stonden die Jasper hier op zolder gevonden had. Het ging duidelijk over hem, maar hij kon ze nooit plaatsten. Maar ooit had hij kunnen vliegen door elfenstof. Waarschijnlijk was het gewoon een verhaaltje wat zijn moeder verzonnen had voor hem, maar diep van binnen wist hij zeker dat er een deel van waarheid in zat.

”ik ben echt gek op sprookjes, mijn huis staat vol met sprookjesboeken” Dat was wel iets wat Jasper kon verwachten. Hij zelf vond sprookjes ook te gek. "Daar moet je, je niet voor schamen. Wacht!" Zei hij terwijl hij op stond. "Wacht hier, ik ben zo terug." Hij liep de kamer uit naar de over kant van de gang naar zijn slaapkamer. Op het kastje naast zijn bed lag een oud boek gebonden in leer. Hij pakte het en liep weer terug naar de kamer. Hij kwam weer naast Tink zitten en sloeg het boek open. Alleen al bij het openslaan van het boek kraakte het papier zachtjes wat er in zat.
"Ik vond deze ooit op mijn zolder, hij is van mijn moeder geweest. Eenmaal toen ik het begon te lezen kon ik er niet meer mee ophouden." Glimlachte Jasper terwijl hij even naar de inhoudsopgave keek. Hij zocht naar het sprookje dat zijn favoriet was. Daar stond het in het midden tussen de andere sprookjes. "Deze is mijn favoriet." Zei Jasper terwijl hij door het boek bladerde en bij het juiste sprookje eindigde.

Met grote sierlijke letters stond er boven geschreven 'Peter Pan.' Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht en hij legde het boek op de schoot van Tink. "In een van de dagboeken van mijn moeder staat, dat ze mij peter pan noemde omdat ik zoveel op hem leek." Zei Jasper met een mengeling van vreugde en verdriet in zijn stem. Hij had er nooit echt over na gedacht, maar plots leek alles hier zo nep. Alsof hij hier niet thuis hoorde.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kyra

avatar

Aantal berichten : 63

Character sheet
Alias: Tinkerbell
Leeftijd: 15
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   ma nov 12, 2012 1:05 am

"Beet je alternatief en rock, zeg maar." Ze knikte. Jasper had haar op het eerste gezicht ook niet de jongen van de gevoelige ballads geleken. “Wel stoer dus” Een kleine glimlach verscheen. “Schrijf je zelf ook liedjes of cover je vooral?” Oprecht geinteresseerd keek ze hem aan. Ze besloot de komende dagen maar eens op te letten of er ergens posters hingen met iets in de richting van ‘jasper treedt op’ erop, dan zou ze daar eens kunnen langs gaan om te horen wat voor muziek hij maakte.

"Hmm ik heb duidelijk te maken met een avontuurlijk typje." Ze knikte even lachend, ze had er nooit zo bij nagedacht maar eigenlijk had ze altijd de hoogtes en de risico’s opgezocht. Ze hield van de adrenaline kick die je kreeg van de verschillende vechtsporten, door haar formaat had ze altijd een achterstand gehad en juist daarom was het mooi als de tegenstander het onderspit wist te delven. In het dagelijks leven was ze geen agressief persoon, misschien omdat ze door het sporten de agressie eruit wist te slaan. Het had een soort therapeutisch gevecht op haar. En hoogtes, tsja, ze had altijd al een enorm verlangen gehad te vliegen, alles wat met vliegen te maken had wist haar eindeloos te fascineren. Als klein kind was ze altijd aan het vliegeren en dan fantaseerde ze hoe ze met de vlieger wegvloog naar waar ze maar wilde. Ze hoopte altijd dat ze van de realiteit weg kon vliegen.

"Ik zelf zou ook wel willen vliegen, gewoon over al naar toe kunnen en de vrijheid die je hebt." Het was alsof Jasper haar gedachte las, ze knipperde even verbaasd met haar ogen en een brede glimlach verscheen, ze was blij dat hij haar begreep. “Ja…” Ze zweeg even terwijl ze knikte. “…Ja, ik zou niets liever willen dan kunnen vliegen” Ze glimlachte even wat dromerig. “Exotische landen bezoeken”…Met lange knappe gespierde mannen, voegde ze er in gedachten aan toe. Haar ogen twinkelden even ondeugend om dit binnenpretje.

"Daar moet je, je niet voor schamen. Wacht!" Zei Jasper toen ze het over sprookjes hadden, haar laatst genoemde hobby. In plaats van flink uitgelachen te worden, was er een geheel onverwacht enthousiasme hoorbaar in de stem van Jasper. Ze keek hem wat verbaasd en een tikkeltje nieuwsgierig aan terwijl hij wegliep. Hij kwam terug met een erg oud boek, het leek alsof het bij de kleinste aanraking wel uit elkaar zou vallen. Nieuwsgierig bestudeerde ze het boek, oude boeken hadden altijd iets moois door hun breekbaarheid. "Ik vond deze ooit op mijn zolder, hij is van mijn moeder geweest. Eenmaal toen ik het begon te lezen kon ik er niet meer mee ophouden." Ze keek Jasper aan en glimlachte. Het moest vast mooi zijn zo’n herinnering aan je ouders te hebben. Hij opende in het boek zijn favoriete sprookje, een sprookje waar Kyra zelf nooit van gehoord had. Natuurlijk kende ze ook lang niet alle sprookjes. Het boek werd op haar schoot gelegd en voorzichtig pakte ze het aan, ze zou het zichzelf nooit vergeten als ze dit boek zou laten vallen.

"In een van de dagboeken van mijn moeder staat, dat ze mij peter pan noemde omdat ik zoveel op hem leek."
Kyra voelde een licht medelijden opkomen. Haar blik gleed onderzoekend over Jaspers gezicht heen. Als een soort steun legde ze haar hand even op zijn hand en ze kneep er in, een kleine lichtelijk troostende glimlach verscheen rond haar lippen. Daarna richtte ze zich weer op het boek. “Peter pan?” Ze glimlachte. “Deze ken ik nog niet” Ze bladerde iets in het verhaal, ze vond het ongezellig om het hele verhaal te gaan lezen maar nam in ieder geval de tijd om de eerste bladzijde te bekijken. In het boek stonden plaatjes van Peter Pan met zijn vrienden*, ze glimlachte even bij het zien van Tinkerbell. Het viel haar op dat dit elfje dezelfde knot in had als zij had, het zelfde blonde haar en dezelfde blauwe ogen. Haar vingers gleden over het plaatje van het kleine elfje en daarna richtte ze zich weer op Jasper. “Ik kan me goed voorstellen dat je dit verhaal zo mooi vindt” Ze zweeg even, ze zou graag het hele verhaal lezen,nu wist ze maar vaag waar het over gaat.

*OOC: Ik neem aan dat er plaatjes in staan anders had hij geen beeld van Tinkerbell gehad lijkt me?

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Naam : Michelle
Aantal berichten : 60
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland

Character sheet
Alias: Peter Pan
Leeftijd: 17
Partner: I can be your Lost Boy, your last chance.

BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   di nov 13, 2012 3:35 am

Jasper

Jasper lachte zachtjes toen Tink zei dat het wel stoer was. Tja, hij zelf vond het gewoon leuk, hij wist niet echt of hij het kon bepalen of het stoer was of niet. Sommige zeiden van wel en andere weer van vind. Het kon hem ook weinig schelen, hij wist in elk geval dat hij er blij van werd of juist gewoon even zijn gevoel er in kwijt kon. “Schrijf je zelf ook liedjes of cover je vooral?”
"Ik probeer wel eens liedjes te schrijven, het lukt wel aardig maar ik ben er niet super goed in of zo. Coveren is wel het makkelijkst. Maar ik heb nu laatst eindelijk een liedje zelf geschreven waar ik ook echt trots op ben." Zei Jasper met een glimlach. Het duurde even voordat hij de juiste woorden voor het nummer had gevonden, maar uiteindelijk wist hij hem zo te maken dat hij het helemaal te gek vond. Hij had hem dan ook in een nacht af geschreven en her schreven zodat alles als een puzzel in elkaar viel en klopte.

Jasper kon zien dat Tink toch wel licht verbaasd was over het feit dat hij ook van vliegen hield. Tja hij wist niet waar het vandaan kwam, maar hij wist wel dat hij het helemaal niet erg vond om in grote hoogte te zijn. “…Ja, ik zou niets liever willen dan kunnen vliegen” Jasper knikte, het zou hem ook geweldig lijken om te kunnen vliegen. “Exotische landen bezoeken” Jasper lachte zachtjes en zag duidelijk een soort twinkeling in haar ogen.
"Wil ik weten waar jij aan denkt?" Vroeg hij met een kleine lach in zijn stem. Waarschijnlijk niet, het zou wel weer zo iets typisch meisjes achtig zijn waar ze aandacht. Jasper bemoeide zich niet met meisjes zaken, om heel eerlijk te zijn had hij nog nooit een vriendinnetje gehad. Ach ja misschien maar goed ook, waarschijnlijk zou hij dat toch alleen maar verpesten omdat hij te jongens achtig was voor een vriendinnetje. Waarschijnlijk was Tink het enige meisje dat langer dan een uur in zijn bijzijn kon blijven. Meestal liepen ze hard weg al voordat Jasper ook maar iets gezegd had. Jasper schudden zachtjes zijn hoofd, eigenlijk wilde hij er helemaal niet aan denken. Het was niet belangrijk en ook niet interessant.

"Echt niet?" Vroeg Jasper verbaasd toen Tink zei dat ze het sprookje helemaal niet kende. Ergens kon hij het niet geloven, het was niet een al bekend sprookje maar zij moest het toch wel kennen. Hij wist het zeker, ze moest hem ergens toch we herinneren wie ze was? Al kon Jasper natuurlijk ook niet voor de zekerheid zeggen wie hij was, maar elke keer weer kwam hij een stap dichterbij en elke keer weer eindigde de stap bij het sprookje Peter Pan. Dat was ook het verhaal waarvan hij Tink herkende. Tinkerbell een klein elfje dat Peter Pan had leren vliegen door hem elfen stof te geven. Zo had ze ook anderen leren vliegen, mensen die Peter Pan een keer mee had genomen naar Neverland. Wendy, haar kon hij nog wel herinneren. Zij was een meisje met donkere haren, ze was nog niet zo heel oud ongeveer de leeftijd van Jasper. Hij wist niet waarom maar zij deed iets met hem en met Peter Pan. Maar toch was ze weer weg gegaan. Jasper had haar nooit echt ontmoet, alleen in een droom waar alles voor hem op een soort plaats viel die hij kon begrijpen. Jasper keek even naar de plaatjes die in het boek stonden. “Ik kan me goed voorstellen dat je dit verhaal zo mooi vindt” Een klein glimlachje verscheen op zijn gezicht. Ja hij begreep ook wel waarom hij het zo mooi vond.
"Je mag het wel lenen als je het wilt lezen." Zei Jasper. "Ik ken het hele verhaal toch wel uit mijn hoofd, dus het is geen probleem als je hem wilt lenen." Zei hij met een kleine glimlach.

Misschien zou ze dan ook in zien wat er gaande was. Het was toch wel logisch, hij keek even naar het plaatje van Tinkerbell en toen weer naar Tink zelf. Ze leken best op elkaar, dus waarom zou zij niet de Tink zijn uit het verhaal? Het moest haast wel. Hij keek ook even naar het figuurtje dat Peter Pan moest voorstellen. Afgezien dat Peter Pan rood bruin haar had en Jasper bruin met een roze pluk was ook die vergelijking duidelijk te zien.


[yep, er stonden plaatjes in het boek xD]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Middaguur in Granny's Dinner   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Middaguur in Granny's Dinner
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: In Game :: Storybrooke :: Granny's Diner-
Ga naar: